کتاب دوباره والد خودت شو

ما نمی‌توانیم دیگران را به‌خاطر آگاه‌نبودن سرزنش کنیم آن‌ها تا جایی که می‌توانستند تلاش کردند.

زمانی که مسئولیت‌های زندگی‌تان را به فرد دیگری واگذار می‌کنید، قدرتتان را از دست می‌دهید.

یک کودک با نیاز دوست داشته شدن به دنیا می‌آید و هیچ‌وقت این نیازش تغییر نمی‌کند.

دلیلی که شما از والدینتان می‌رنجید این است که آن‌ها را از صمیم قلبتان بسیار دوست دارید. از زمانی که کودک بودید عشق و تشویق آن‌ها را آن‌طور که دوست داشتید می‌خواستید اما آن‌ها آن را به شما ندادند. اگر به والدینتان اهمیتی نمی‌دادید از رفتارهای آن‌ها آن‌قدر اذیت نمی‌شدید. نسبت به آن‌ها خشمگین هستید؛ زیرا همیشه احساس کرده‌اید با شما بدرفتاری شده است و به شما خیانت کرده‌اند و قدر عشق شما را ندانسته‌اند. درنهایت شما بین خودتان و والدینتان فاصله می‌اندازید و عشقتان را از آن‌ها دریغ می‌کنید.

والدین شما می‌توانند معلم معنوی شما نیز باشند. اگر با هرکدام طوری رفتار کنید که انگار آمده‌اند تا به شما درس باارزشی یاد بدهند، ارتباط شما با آن‌ها به‌طور طبیعی بهبود خواهد یافت. بااین‌وجود اگر با آن‌ها مانند دشمن یا فردی که از او تقاضای عشق دارید رفتار کنید، دراین‌صورت رنج و غمتان ادامه پیدا خواهد کرد.

ما خودمان را تخریب می‌کنیم زیرا شناخت اشتباهی که از خودمان داریم را عمیقاً باور کرده‌ایم. شناختی که در کودکی ساخته‌ایم و باور کرده‌ایم.

اغلب والدین فقط می‌خواهند از تصویر ذهنی خودشان به‌عنوان والد خوب محافظت کنند.

متوجه شدم که درون‌گرا بودن به این معنی است که گاهی اوقات نمی‌شود خود را در هر شرایطی قرار داد. هدف این جملهٔ کوتاه این است که ما را تشویق کند تا با آغوش باز به استقبال تفاوت‌هایمان برویم و خودمان را بپذیریم.

بسیاری از ما تصمیم می‌گیریم والدینمان را به‌خاطر تربیتمان سرزنش کنیم. از اینکه خودشان را تغییر نمی‌دهند و اصلاح نمی‌کنند احساس ناامیدی می‌کنیم. اما با انجام این کار تنفر و خشم را به نسل بعدیمان منتقل می‌کنیم. به یاد داشته باشید پشت خشم، درد و رنج وجود دارد. پشت درد و رنج، عشق وجود دارد. زمانی که به‌اندازهٔ کافی تلاش کنید می‌توانید والدینتان را دوست داشته باشید.

پشت احساسات دردناکتان عشقی برای والدینتان وجود دارد.

درون هر فرد بزرگسالی کودکی سکونت می‌کند که قبلاً بوده است و درون هر کودکی، بزرگسالی نهاده شده که به آن فرد تبدیل خواهد شد.

برخی از ما خاطرات کودکی ناخوشایندمان را به یاد داریم و فکر می‌کنیم از آن عبور کرده‌ایم و بر این باور هستیم که بر تمام رفتارهایمان کنترل داریم اما متوجه نیستیم که بسیاری از رفتارهایمان به صورت ناخودآگاه توسط تجربیات و درد و رنج‌های کودکیمان به ما تحمیل می‌شود. کودک درونمان درد و رنج را یادش می‌ماند و آن را در ذهن نگه می‌دارد. هرچند که این درد و رنج توسط والد درون به‌منظور محافظت از ما در برابر آسیب‌دیدن احساسات فقط سرکوب می‌شود.

طبیعتاً والدین باید شیوه‌های تربیتشان را همراه با بزرگ‌شدن و تغییریافتن فرزندانشان، با آن‌ها تطبیق دهند. کنارآمدن با یک نوزاد با کنارآمدن با یک کودک پنج ساله متفاوت است و رفتارکردن با یک نوجوان و فردی که بالغ می‌شود متفاوت است. اما بیشتر والدین با فرزندان بزرگسالشان طوری رفتار می‌کنند که انگار آن‌ها کم‌سن‌وسال هستند. آن‌قدر عادت کرده‌اند مراقب خواسته‌های فرزندانشان باشند و همه‌چیز را به آن‌ها امرونهی کنند، که این کار برایشان عادت شده است. هیچ‌وقت به فرزندانشان این فرصت را نمی‌دهند که بزرگ‌بودن را تجربه کنند چه برسد به اینکه آن‌ها را برابر بدانند.

والدین شما یا افراد دیگری به شما عشق بورزند یا شما را طوری که می‌خواهید تشویق کنند. زمانی که ما می‌پذیریم والدینمان هرگز آن‌طور که ما می‌خواهیم نمی‌شوند، می‌توانیم دیگر دنبال عشق و پذیرش از سمت آن‌ها نباشیم؛ دراین‌صورت دل‌هایمان شادتر می‌شود. چه ما را دوست داشته باشند چه نداشته باشند، دیگر بیشتر از این به والدینمان وابسته نباشیم. عشق‌ورزیدن به خودمان مسئولیتمان می‌شود و این چیزی است که همهٔ ما می‌توانیم آن را انجام دهیم چراکه ما خودمان منبع این عشق هستیم.

اینکه قادر نیستید والدینتان را ببخشید باعث می‌شود شما در گذشته اسیر شوید.

به‌عنوان مثال به دختری درس می‌دادم که تنبلی را بهانه می‌کرد تا کارهایش را انجام ندهد. دقیقاً زمانی که با مادرش صحبت کردم اولین چیزی که مادر گفت این بود که دخترش بسیار تنبل است و برای اینکه نظم بیشتری در کارهایش داشته باشد به تمرین‌های اضافه‌تری نیاز دارد. ذهنم درگیر این موضوع بود که آیا این دانش‌آموز به‌صورت ذاتی تنبل است؟ یا اینکه او به‌خاطر اینکه بارها مادرش او را تنبل خطاب کرده است و اکنون باور کرده که فرد تنبلی است، تنبلی می‌کند؟ درواقع مادر فردی عاشق و دلسوز است. اما زمانی که از این برچسب‌ها برای فرزندش استفاده می‌کند تا نافرمانی او را توضیح دهد، ناخودآگاه دخترش را به تنبل‌بودن تشویق می‌کند.

زمانی که از پدرم اطاعت نکردم و به تایوان رفتم این کار را از روی لجبازی انجام ندادم. هر دوی ما باید چیزی را یاد می‌گرفتیم. من باید یاد می‌گرفتم چطور از حق خودم دفاع کنم و او باید یاد می‌گرفت چطور کنترل‌کردن را فراموش کند. پدرم من و برادرم را نمی‌تواند برای همیشه کنترل کند مخصوصاً اکنون که هر دوی ما بزرگ شده‌ایم.

زخم‌های کودکیمان هنوز هم به ما آسیب می‌رسانند و روی کارهای ما تاثیر می‌گذارند. اگرچه بزرگ شده‌ایم اما باز هم اگر بیشتر مواقع مانند کودک رفتار نکنیم، گاهی اوقات مانند آن‌ها رفتار می‌کنیم. همهٔ ما رفتارها و عادت‌هایی داریم که آن را از کودکی یاد گرفته‌ایم و درون خود پرورش داده‌ایم و هنوز هم به‌شدت به آن متکی هستیم.

بخشی از وظایف بزرگسال بودن مسئولیت‌پذیربودن است. کودکان نیازی ندارند تا مسئولیت کارهایشان را قبول کنند؛ چراکه والدینشان به‌جای آن‌ها بیشتر تصمیمات را می‌گیرند. اگر اشتباهی مرتکب شوند قابل درک است زیرا هنوز سنی ندارند. والدینشان باید کنارشان باشند تا آن‌ها را راهنمایی کنند.

برای من شخصاً آگاهی به‌معنی تمرکز در زمان حال و توجه و آگاه‌بودن از افکار و احساسات روحی و جسمی‌ام است.

سعی کنید نگرش آن‌ها را درک کنید و یا کاری انجام دهید که سخت‌بودن شرایط را آسان‌تر کند. اما مطمئن شوید با آگاهی‌ای که در لحظه دارید تمام تلاشتان را کرده‌اید و شما مسئول ناراحت‌بودن والدینتان نیستید. آن‌ها خودشان مسئول هستند

درون هر فرد بزرگسالی کودکی سکونت می‌کند که قبلاً بوده است و درون هر کودکی، بزرگسالی نهاده شده که به آن فرد تبدیل خواهد شد.

بسیاری از والدین نمی‌خواهند ما را فرد متفاوتی ببینند؛ به‌عنوان مثال مانند یک فرد بالغ. زیرا به این معنی است که آن‌ها باید تغییر کنند. ناخودآگاه از ما ایراد می‌گیرند. کارهایمان را کنترل می‌کنند و ناخواسته نظر می‌دهند تا ما را هم‌سطح با خودشان نگه دارند. دراین‌صورت نیازی نیست تغییر کنند. عده‌ای از ما که واکنش نشان می‌دهیم یا آن‌ها را سرزنش می‌کنیم، فقط غرورشان را بیشتر می‌شکنیم و این باعث می‌شود تحت کنترل آن‌ها باقی بمانیم. همین موضوع برای برخی از ما که تلاش می‌کنیم والدینمان را تغییر دهیم و یا از آن‌ها می‌خواهیم ما را فرد لایق‌تری ببینند صدق می‌کند.

والدین من خیلی از احساسات خودشان آگاه نیستند بنابراین نمی‌توانند به من کمک کنند تا ارتباط عاطفی‌ای که کودک درونم نیاز دارد را برآورده کنم. فقط خودم می‌توانم این کار را انجام دهم. این وظیفهٔ من است تا احساسات متفاوت و محرک‌های کودک درونم را درک کنم.