کتاب چطور زندگی می کنید؟

اما حقیقت دردناک دنیای امروز این است: آدم‌هایی که با آسیب‌دیدن مشکلات بیشتری خواهند داشت بیشتر از بقیه در خطر آسیب‌دیدگی قرار دارند.

اعتراف به اشتباه به‌راستی دردناک است. بیشتر مردم بهانه‌ای می‌تراشند که زیر بار اعتراف به اشتباه خود نروند. اما کاپر، اگر تو اشتباهی مرتکب شدی، شجاعانه به آن اقرار کن و رنج بکش. چون در تمام آسمان‌ها و زمین تنها انسان است که از چنین قدرتی برخوردار است.

ما همه انسانیم. پس اگر نتوانیم آن‌گونه که شایستهٔ انسان است زندگی کنیم، یک جای کار می‌لنگد. جامعه‌ای که نمی‌گذارد انسان‌ها مثل انسان زندگی کنند خطاکار است. انسان مادامی که قلب پاک و درستکاری داشته باشد این حقیقت را انکار نخواهد کرد. مهم نیست امروز چقدر این موضوع شرم‌آور است، اما جامعهٔ ما هنوز به نقطه‌ای نرسیده است که در آن همه بتوانند زندگی انسانی داشته باشند. ممکن است فکر کنیم بشر پیشرفت کرده است، اما ما هنوز تا این اندازه موفق نبوده‌ایم. و فقر همچنان مشکل امروز و روزهای آتی است.

بنابراین وقتی می‌بینم تو از آنچه از سر کوته‌فکری، بی‌ادبی و تعصب است ابراز تنفر می‌کنی و برای انسانی که صداقت و شجاعت دارد احترام قائلی... چطور بگویم؟ بی‌نهایت باعث آرامش خاطرم می‌شود.

بالای سرشان آسمان وسیع و بی‌انتها گسترده بود و ستاره‌ها پیوسته چشمک می‌زدند. در چنان شبی، فکرکردن به اجرام آسمانی دوردست باعث می‌شد احساس کنی داری در فضا ناپدید می‌شوی

پس اگرچه بی‌تردید همه می‌خواهند از درد و رنج فرار کنند، اما با این اوصاف درد چیزی است که باید به‌خاطرش سپاسگزار باشیم، چیزی که به آن نیازمندیم. به‌خاطر احساس درد است که پی می‌بریم نقصی در بدنمان پیدا شده است و درعین‌حال می‌فهمیم دقیقاً وضعیت طبیعی بدنمان چگونه باید باشد.

دنیا پر است از انسان‌هایی که خوب اما ضعیف‌اند. انسان‌هایی که برای خود و دیگران بی‌غرض بدبختی به بار می‌آورند و تنها دلیلش ضعف آن‌ها است. شاید روح قهرمانی که خودش را فدای پیشرفت بشر نمی‌کند پوچ و خالی باشد، اما خوبی هم بدون روحیهٔ قهرمانی اغلب پوچ و بی‌ارزش است.

چه بسیار انسان‌های پارسا و شریف اما کوچک هستند که بهترین نیت‌ها را در دل دارند، ولی تنها به‌خاطر ضعف نمی‌توانند آن‌ها را عملی کنند.

و تو چطور؟ تو چه چیزی می‌خواهی بیافرینی؟ تو چیزهای بسیاری را از این دنیا برداشتی، اما نمی‌دانم در عوض چه چیزی به این دنیا پس می‌دهی. تو از امکانات استفاده می‌کنی بدون این‌که برگردی و درموردشان فکر کنی؛ اما درعین‌حال هنوز چیزی خلق نکرده‌ای.

اما کاپر، اگر تو اشتباهی مرتکب شدی، شجاعانه به آن اقرار کن و رنج بکش. چون در تمام آسمان‌ها و زمین تنها انسان است که از چنین قدرتی برخوردار است.

مادامی‌که ما انسانیم، اشتباه‌کردن گریزناپذیر است. با این اوصاف، مادامی که وجدانمان به خواب نرفته باشد، آگاهی از اشتباهاتی که مرتکب شده‌ایم ناخودآگاه افکار زجرآوری را به جانمان می‌اندازد.

چیزی سرسخت‌تر و ریشه‌دارتر از این تمایل انسان نداریم که نگرشش به چیزها و نحوهٔ تفکرش دربارهٔ آن‌ها باید به‌گونه‌ای باشد که انگار خودش در مرکز همه‌چیز است.

در دنیای امروز اکثریت قریب به اتفاق مردم فقیرند. اکثریت قریب به اتفاق مردم نمی‌توانند آن‌گونه که شایستهٔ انسان‌ها است زندگی کنند. این مشکل دوران ما است، مشکلی که از همهٔ مشکلات دیگر بزرگ‌تر است.

وقتی آدم‌ها مسائل خود را تنها با دیدن خود در مرکز همه‌چیز حل‌وفصل می‌کنند، در انتها نمی‌توانند ماهیت اصلی جامعه را بشناسند.

اما کاپر، اگر تو اشتباهی مرتکب شدی، شجاعانه به آن اقرار کن و رنج بکش.

پذیرش اشتباه سخت است؛ اما در رنجی که از اشتباه خود می‌بریم هم بزرگی انسان نهفته است.

مردمی که بتوانند خودشان را از شیوهٔ تفکر خودمحوری رها کنند در جهان بسیار انگشت‌شمارند. از این مهم‌تر، وقتی پای سودوزیان در میان باشد، دیگر بیرون‌آمدن از خویشتن و تصمیم‌های درست گرفتن بی‌نهایت سخت می‌شود. بنابراین می‌توان گفت کسانی که بتوانند در چنین مسائلی هم به شیوهٔ کوپرنیک فکر کنند آدم‌هایی استثنایی و بزرگ‌اند.

اگر زندگی در این جهان معنایی داشته باشد، این است که باید مثل انسان‌های واقعی زندگی کنی و چیزهایی را حس کنی که در واقعیت احساس می‌کنی. این را هیچ‌کس، هرچقدر هم که انسان بزرگی باشد، از بیرون گود نمی‌تواند به تو درس بدهد.

وقتی قلبت حقیقتاً متأثر می‌شود، و بعد به معنای آن لحظه‌ها فکر کنی. چیزهایی که تو از ته قلبت احساس می‌کنی، در اعماق قلبت، هرگز سر سوزنی تو را گمراه نمی‌کنند. و بنابراین در تمام لحظه‌ها، در هر حالتی، هر حسی که داری، با دقت به این مسائل فکر کن. وقتی این کار را بکنی، آن‌گاه روزی، جایی، تجربه‌ای یگانه که تنها یک بار در زندگی خواهی داشت در وجودت اثر عمیقی بر جای می‌گذارد و تو به درک چیزی می‌رسی که تنها محدود به آن لحظه نخواهد بود. آن اندیشه ایده‌ای خواهد شد که به‌راستی ازآنِ خودت است.

همهٔ انسان‌ها مثل رشته‌های یک تور با بی‌نهایت آدم دیگر که آن‌ها را نمی‌شناسند یا ندیده‌اند پیوند دارند، بدون این‌که حتی خودشان این را بدانند.

باید مطالعاتمان را در حد توان ادامه دهیم و از تجربه‌های انسان‌هایی که پیش از ما بوده‌اند یاد بگیریم، وگرنه تمام تلاش‌های آن‌ها به هدر می‌رود. چون آن‌ها سخت تلاش کردند، اگر ما تلاش نکنیم مشکلاتی را حل کنیم که آن‌ها موفق به حلشان نشده‌اند، اشتباه بزرگی مرتکب شده‌ایم.

کاپر، دست‌کم تا زمانی که جای آن فقیر نبودی و درد رنج‌آور نداری را نچشیدی و بعد بارهاوبارها در برابر دنیا محکم نایستادی بدون این‌که عزت نفس خودت را از دست بدهی، شایستگی نداری مردم فقیری را که عزت نفس ندارند تحقیر کنی.

در دنیای امروز اکثریت قریب به اتفاق مردم فقیرند. اکثریت قریب به اتفاق مردم نمی‌توانند آن‌گونه که شایستهٔ انسان‌ها است زندگی کنند. این مشکل دوران ما است، مشکلی که از همهٔ مشکلات دیگر بزرگ‌تر است.

ما همه انسانیم. پس اگر نتوانیم آن‌گونه که شایستهٔ انسان است زندگی کنیم، یک جای کار می‌لنگد. جامعه‌ای که نمی‌گذارد انسان‌ها مثل انسان زندگی کنند خطاکار است. انسان مادامی که قلب پاک و درستکاری داشته باشد این حقیقت را انکار نخواهد کرد. مهم نیست امروز چقدر این موضوع شرم‌آور است، اما جامعهٔ ما هنوز به نقطه‌ای نرسیده است که در آن همه بتوانند زندگی انسانی داشته باشند. ممکن است فکر کنیم بشر پیشرفت کرده است، اما ما هنوز تا این اندازه موفق نبوده‌ایم. و فقر همچنان مشکل امروز و روزهای آتی است.

چه بسیار انسان‌های پارسا و شریف اما کوچک هستند که بهترین نیت‌ها را در دل دارند، ولی تنها به‌خاطر ضعف نمی‌توانند آن‌ها را عملی کنند. دنیا پر است از انسان‌هایی که خوب اما ضعیف‌اند. انسان‌هایی که برای خود و دیگران بی‌غرض بدبختی به بار می‌آورند و تنها دلیلش ضعف آن‌ها است. شاید روح قهرمانی که خودش را فدای پیشرفت بشر نمی‌کند پوچ و خالی باشد، اما خوبی هم بدون روحیهٔ قهرمانی اغلب پوچ و بی‌ارزش است.

چیزی سرسخت‌تر و ریشه‌دارتر از این تمایل انسان نداریم که نگرشش به چیزها و نحوهٔ تفکرش دربارهٔ آن‌ها باید به‌گونه‌ای باشد که انگار خودش در مرکز همه‌چیز است.

ما حقیقت دردناک دنیای امروز این است: آدم‌هایی که با آسیب‌دیدن مشکلات بیشتری خواهند داشت بیشتر از بقیه در خطر آسیب‌دیدگی قرار دارند. غذاهای بی‌کیفیت، زندگی در شرایط غیربهداشتی و، مهم‌تر از همه، کار مداوم. حتی امید به این‌که فردا می‌توانند خستگی درکنند رؤیایی دست‌نیافتنی است. در این نوع زندگی فرد اصلاً نمی‌تواند از کار شانه خالی کند.

مهم نیست چه لباس گران‌بهایی به تن دارد یا در چه عمارت بزرگی زندگی می‌کند، نادان نادان است و بی‌ادب بی‌ادب و ارزش انسان نباید به این دلایل بالا برود.

تک‌تک اتفاق‌های زندگی ما فقط یک بار رخ می‌دن و دیگه هرگز تکرار نمی‌شن.

در میان همهٔ این بدبختی‌ها چیزی هست که عمیق‌ترین زخم‌ها را در قلب ما به جا می‌گذارد و تلخ‌ترین اشک‌ها را از چشمانمان جاری می‌کند.‌ آن زمانی است که آگاه می‌شویم نمی‌توانیم به عقب برگردیم و اشتباهاتی که مرتکب شده‌ایم را جبران کنیم. وقتی برمی‌گردیم و به کارهای خود نگاهی می‌اندازیم، نه از جنبهٔ سود شخصی‌مان بلکه از جنبهٔ اصول اخلاقی، متأسفانه چیزی به‌اندازهٔ افکاری مثل «من چه‌کار کرده‌ام؟» زجرآور نیست. اعتراف به اشتباه به‌راستی دردناک است. بیشتر مردم بهانه‌ای می‌تراشند که زیر بار اعتراف به اشتباه خود نروند. اما کاپر، اگر تو اشتباهی مرتکب شدی، شجاعانه به آن اقرار کن و رنج بکش. چون در تمام آسمان‌ها و زمین تنها انسان است که از چنین قدرتی برخوردار است.