کتاب زمستان در راه است

حقوق بشر در روسیه کمترین دغدغه برای شرکت‌های غربی بود. حتی بعد از آنکه شرکت‌های غربی چندین و چند بار توسط شرکای روسی‌شان مورد خیانت و فریب واقع و از کشور رانده شدند، باز همچون سگی کتک‌خورده که پیش ارباب بدرفتارش بازمی‌گردد، به روسیه برگشتند.

دیکتاتورها پیش از آنکه گام بعدی را در مسیر قدرت بیشتر بردارند، نمی‌پرسند چرا؟ می‌پرسند چراکه نه؟

فاتح سرمست از برد خود، تصور می‌کند پیروز شده چراکه برتر است. اما معمولاً برنده کسی است که اشتباه یکی مانده به آخر را مرتکب شده است. فائق آمدن بر این تصور و درس گرفتن از پیروزی، مستلزم ادراک و هوشیاری والایی است.

اگر می‌خواهید عمیقاً رژیم پوتین را درک کنید، باید راهی کتاب‌فروشی شوید. نه برای خرید آثار کارل مارکس یا آدام اسمیت و نه حتی مونتسکیو یا ماکیاولی – هرچند نویسنده‌ای که باید به دنبال آثارش بگردید، تباری ایتالیایی دارد. فعلاً دکترین فاشیسم موسولینی (بعدتر به آن بازخواهیم گشت) و کل کتاب‌های بخش علوم سیاسی را هم کنار بگذارید. مستقیم به سراغ بخش داستان‌ها بروید و هرکدام از آثار ماریو پوزو را که دیدید بخرید. سه‌گانهٔ پدرخوانده ممکن است شروع خوبی باشد، اما از آخرین دون، اومرتا و سیسیلی‌ها غافل نشوید.

پوتین مشکلی متعلق به روسیه است که روس‌ها باید آن را حل کنند، اما اگر از جاه‌طلبی‌هایش راحت گذر کنند، طولی نمی‌کشد که بدل به معضلی منطقه‌ای و بعدتر معضلی جهانی خواهد شد.

برخلاف پیشینیان خود در اتحاد جماهیر شوروی، پوتین و متحدانش تنها به آخرین مدل لیموزین زیل و ویلایی ییلاقی در دریای سیاه راضی نیستند. آنها می‌خواهند همچون استالین حکومت کنند، ولی مثل رومن آبراموویچ زندگی کنند

با وجود این، سران جی هفت حاضر نشدند بپذیرند که حساب باز کردن روی کمک روسیه دربارهٔ مسئلهٔ کره شمالی یا سایر کشورهای دردسرساز چقدر بی‌معنا و غیرمعقول است، خاصه که بالا رفتن قیمت انرژی که ضامن حفظ قدرت دولت پوتین است، ناشی از تنش در همان کشورها بود، مثل برنامه‌های موشکی کرهٔ شمالی.

مدودف به‌خودی‌خود فردی کاملاً ناتوان بود و همچنان هست؛ اما ایدهٔ ظهور شخصی مثل مدودف، ایدهٔ برآمدن رئیس‌جمهور جوان لیبرالی که شاید کشور را بار دیگر به‌سمت مدرنیته سوق دهد، به‌شدت مؤثر بود. عملاً می‌توانید پوتین و حلقهٔ نزدیکان داخلی‌اش را در آزمایشگاهی تصور کنید که در حال طراحی نسخه‌ای ایدئال از مدودف بودند. رئیس‌جمهور جدید باید خوش‌رو، مشتاق و هشیار می‌بود، کسی که توانش را داشت گفتمان اصلاحات را برای طبقهٔ روشنفکر بر زبان جاری سازد و در عین حال در کمال ادب تصدیق کند که اوضاع در روسیه عالی نیست، اما قطعاً روبه‌بهبود است.

هزینهٔ میزبانی از رقم ۱۲ میلیاردِ تخمینی بسیار فراتر رفت (که خود رکوردشکن هم بود) و حدود ۵۰ میلیارد دلار برآورد شد. این رقم حتی از هزینهٔ برگزاری المپیک تابستانی پرزرق‌وبرق پکن در سال ۲۰۰۸ نیز بالاتر بود. بر اساس ادعای اکونومیست، شرکت‌های متعلق به آرکادیا راتنبرگ، دوست قدیمی پوتین، به‌تنهایی ۷.۴ میلیارد دلار نصیبشان شد. کل هزینه‌های المپیک زمستانی ۲۰۱۰ در ونکوور ۶ میلیارد دلار بود.

پوتین از تاریخ آموخت که مردم از اخبار بد خسته می‌شوند، از شنیدن داستان‌های غم‌انگیزِ سرکوب و مرگ خسته می‌شوند. پروپاگاندا زمانی بهترین کارکرد خود را دارد که شنیدن دروغ راحت‌تر از شنیدن حقیقت باشد، اما این چیزی نیست که حقیقت را تغییر دهد.

جامعه‌ای که برای آزادی مبارزه نکند آن را از دست خواهد داد، حقیقتی که با گفتهٔ ریگان جاودانه شد: «آزادی هیچ‌وقت بیش از یک نسل تا انقراض فاصله ندارد.»