وقتی متوجه شدم که مامان بیش از دو دهه است آن جعبهها را باز نکرده است، با صدای بلند در آن اتاقخواب خالی گفتم: «یه لحظه صبر کن!» واضح بود که او به هیچیک از آن «خاطرات» دسترسی نداشت. این اتفاق به من کمک کرد تا برای اولینبار چیز مهمی را بفهمم: خاطرات ما در وسایلمان نیست، خاطرات ما در درون ماست.