کتاب عاشقانه هایی برای لیلی و روزهایی که سوختند

«نانِ روزانهٔ منی، گاه سیرم می‌کنی با زندگی، گاه سیرم می‌کنی از زندگی.» لیلی گله‌داران

«دل دلایلی دارد که عقل قادر به فهمِ آن‌ها نیست.»

آیا عاشقانِ سرزمین بی‌خانه‌ترینِ شهروندان نبودند؟

انسانیم ما از خون و گوشت و استخوان

«دل دلایلی دارد که عقل قادر به فهمِ آن‌ها نیست.»

«دل دلایلی دارد که عقل قادر به فهمِ آن‌ها نیست.»

گفت: این شعر بوی باروت گرفته است، نجاتش دهید. این شعر پر از ساچمه‌های تاریخ است.

معنا. آن‌چه نَفَس را توجیه می‌کند

گواهِ حماقتِ من زیبایی گستاخانهٔ تو است که راه افتاده انقلاب کند؛

و آن‌ها از فرطِ شب در حالی‌که دست‌هاشان را به‌هم سپرده بودند برای خاطر شب می‌مردند. گفتم: واقعاً که خنده‌دار است، نه؟! چونان چِکه‌های خون بر پارچه‌ای سیاه!

تو در نیامدنت از این سگ هم سمج‌تری

«و نامِ من پرندهٔ کوچکی‌ست که تا سال‌ها بر لبان تو آشیانه خواهد کرد.»

یک‌بار که نامش را بردم ناگهان قاب عکس قدیمی افتاد شبیهِ مشکل‌ها، یک‌بار هم که در خوابش دیدم از آن پس گمانم بر آن شد که اکنون و تمامی عمر در خواب بوده‌ام

گواهِ حماقتِ من زیبایی گستاخانهٔ تو است که راه افتاده انقلاب کند؛

آیا عاشقانِ سرزمین بی‌خانه‌ترینِ شهروندان نبودند؟

گفت: این شعر بوی باروت گرفته است، نجاتش دهید. این شعر پر از ساچمه‌های تاریخ است.

دست از لجبازی بردار عشق آخرین مأواست حتا برای آن‌که خانه ندارد.

در صدای تو کجاوه‌ای خرامان بود در صدای تو بسی بردگانِ بی‌آرزو در صدای تو گوش، لاله‌ای چکیده بود.

و دیگر کسی مجالِ سخن گفتن نداشت. عشاق با سایه سخن می‌گفتند و از باد سرزنش می‌شنیدند. باران پیامِ ویرانی قلب‌ها بود