بریده‌هایی از کتاب رهایی از خودشیفتگان

اگر متوجه شدید که شریک زندگی یا والدینتان یک روز از شما متنفرند و روز دیگر دوستتان دارند، می‌توانید مطمئن باشید که عشق واقعی در کار نیست.

هر چه بیشتر بدون او زندگی کنید و بیشتر پی ببرید که می‌توانید بدون او زندگی کنید، سریع‌تر احساس بهتری پیدا خواهید کرد.

همدلی یعنی خود را به جای دیگران قرار می‌دهید و به این فکر می‌کنید که اعمال شما چه احساسی در آن‌ها ایجاد می‌کند؛ یعنی آگاهی از اینکه اعمال و حرف‌هایمان چه اثری روی طرف مقابل دارد.

آزارگر بسیار محتاطانه رفتار می‌کنید. آزارگران خودشیفته به خشمگین شدن بر سر چیزهای کوچک معروف هستند.

مبتلایان به اضطراب، سردرگمی و خودناباوری، طعمه‌های آسانی برای احمق‌انگاری هستند.

آیا از طرف شریک زندگی‌تان مجبور به تغییر شیوهٔ لباس پوشیدن، رفتار یا حتی رفت‌وآمد با افراد هستید یا خیر! اگر می‌بینید که شریک زندگی‌تان شما را مجبور به انجام هر یک از این کارها می‌کند، یعنی شما درگیر وابستگی تروما هستید و نه رابطه‌ای عاشقانه.

دوپاره‌سازان توانایی تشخیص وجوه مختلف اشخاص را ندارند

آیا هنوز به کسی که به شما آسیب جسمی، روانی یا عاطفی وارد کرده است احساس دلبستگی می‌کنید؟ آیا از سوی این فرد مورد آزار و اذیت قرار گرفته‌اید و با این حال به نظر نمی‌رسد که بخواهید او را رها کنید یا دیگر به او فکر نکنید؟ اگر پاسخ شما به این سؤالات مثبت است، شاید به دلیل وابستگی تروما باشد. وابستگی تروما زمانی اتفاق می‌افتد که فرد آزاربیننده، وابستگی ناسالمی به آزارگر خود پیدا می‌کند. این نوع ارتباط اغلب در یک دورهٔ زمانی محدودی در روابط روی می‌دهد و سپس به صورت چرخه تکرار می‌شود.

علائم ترک اعتیاد به مواد، مشابه علائم ترک یک رابطهٔ سمی است.

پنج تکنیک متداول احمق‌انگاری در بین دغل‌کاران را ذکر می‌کنیم: انکار. دغل‌کار معمولاً گفتن چیزی را انکار یا وانمود می‌کند که چنین اتفاقی نیفتاده است. مثال: «تو داری توهم می‌زنی، می‌دونی که این‌طوری نیست.» یا «از خودت داستان در نیار.» مقابله‌کردن. دغل‌کار سعی می‌کند خاطرات قربانی را زیر سؤال ببرد تا او را گیج کند. وقتی قربانی چیزی را تعریف می‌کند، دغل‌کار با جملاتی که او را نسبت به حافظهٔ خود دچار تردید می‌کند، پاسخ می‌دهد: «مطمئنی که این اتفاق افتاده؟» یا «می‌دونی که حافظهٔ بدی داری.»

وقتی مغز قربانی به این ترن‌هوایی عادت می‌کند، اعتیاد به آزارگر در او شکل می‌گیرد. کورتیزول به دلیل استرس افزایش می‌یابد و سپس با تغییر چرخه و خوب شدن اوضاع، دوپامین جایگزین کورتیزول و باعث لذت و احساس شادی می‌شود. مغز نیز با این آگاهی که دوپامین به‌زودی ترشح می‌شود به حضور هورمون منفی عادت می‌کند و سعی می‌کند آن را کم‌اهمیت جلوه دهد. این امر باعث می‌شود که باور کنید عمیقاً عاشق کسی هستید که شما را مورد آزار و اذیت قرار می‌دهد

وابستگی نشیب و فرازی احساسی این وابستگی تا حدودی شبیه وابستگی ترومایی است با این تفاوت که دغل‌کار به‌منظور کنترل قربانی از سوءاستفاده عاطفی بهره می‌گیرد. دغل‌کار ترفند «دوستت دارم - از تو متنفرم» را به کار می‌برد. او یک لحظه بسیار دوست‌داشتنی و شیرین است و لحظه‌ای دیگر تحقیرکننده و بدرفتار. وی برای این کار از فریاد زدن، مثلث‌سازی، طرد کردن، تضعیف اعتمادبه‌نفس یا ترکیبی از سایر شگردهای احساسی استفاده می‌کند. او پس از تحقیر قربانی، وی را غرق محبت و عشق می‌کند. این کار باعث می‌شود قربانی احساس قدردانی کند. این چرخه تا زمانی ادامه می‌یابد که قربانی به اغواگر وابسته شود و همواره چشم‌انتظار باران عشق و محبت از سوی او باشد.

وقتی مغز قربانی به این ترن‌هوایی عادت می‌کند، اعتیاد به آزارگر در او شکل می‌گیرد. کورتیزول به دلیل استرس افزایش می‌یابد و سپس با تغییر چرخه و خوب شدن اوضاع، دوپامین جایگزین کورتیزول و باعث لذت و احساس شادی می‌شود. مغز نیز با این آگاهی که دوپامین به‌زودی ترشح می‌شود به حضور هورمون منفی عادت می‌کند و سعی می‌کند آن را کم‌اهمیت جلوه دهد. این امر باعث می‌شود که باور کنید عمیقاً عاشق کسی هستید که شما را مورد آزار و اذیت قرار می‌دهد

ناهماهنگی شناختی به تلاش ذهن برای پردازش دو باور متضاد اشاره دارد و زمانی اتفاق می‌افتد که چیزی را می‌آموزیم که با جهان‌بینی‌مان یا هر چیزی که در مورد یک شخص در زندگی خود می‌دانیم، در تضاد باشد. این اضطراب شدید باعث ایجاد پاسخ «انجماد» در مغز می‌شود که به انکار می‌انجامد و یکی از اساسی‌ترین سازوکارهای دفاعی روان‌شناختی است. انکار به ما این امکان را می‌دهد که به جای مواجهه با واقعیت تلخ و سمی رابطه‌ای که در آن هستیم، در یک احساس امنیت کاذب به سر ببریم.

کسانی که دوپاره‌سازی می‌کنند اغلب دارای اختلالات شخصیتی مانند اختلال شخصیت مرزی یا خودشیفتگی هستند. آن‌ها نمی‌توانند چیزها را ترکیبی از خوب و بد ببینند. دوپاره‌سازان توانایی تشخیص وجوه مختلف اشخاص را ندارند. این بدان معنی است که از نظر آنان افراد اجازه ندارند ناقص باشند و باید همیشه همان‌طور که از آن‌ها انتظار می‌رود رفتار کنند، در غیر این صورت آزارگر آشفته می‌شود. آن‌ها در هر مقطع زمانی، قربانی خود را فقط مثبت یا منفی می‌بینند.

روابط خودشیفته‌محور با القای احساس تهدید، انزوا و در دام افتادن، می‌تواند قربانیان را مستعد ابتلا به سندرم استکهلم کند.

معتقدید که خودشیفته آن‌قدرها هم بد نیست، اما دلیل این امر فقط انکار است.

به دلیل وابستگی تروما آزارگر جای خود را در ذهن شما تثبیت کرده است و پیام‌ها و تماس‌های مداوم او اجازهٔ پیشرفت به شما نمی‌دهند.

بدن شما یاد می‌گیرد که منتظر این مواد باشد و برای تسکین به آن‌ها تکیه کند، به این معنی که اگر این ماده به‌طور ناگهانی متوقف شود، بدن واکنش منفی نشان می‌دهد.

آزارگران، به‌ویژه آن‌هایی که تمایلات خودشیفتگی دارند، نیاز دارند تا قربانیانشان کاملاً مطیع باشند

غلبه کردن معنایش این نیست که احساسی نسبت به گذشتهٔ خود نداشته باشید؛ بلکه به معنای مداومت و سرسختی است.

او سعی می‌کند به خود یادآور بشود که نمی‌تواند ببیند در زندگی دیگران چه می‌گذرد و هرگز نخواهد دانست که دیگران در حال پشت سر گذاشتن چه اتفاقاتی هستند. او می‌داند که می‌تواند بر اساس نحوهٔ رفتارشان یا چیزهایی که می‌گویند فرضیاتی بسازد، اما هر کسی زندگی درونی و منتقد درونی خود را دارد.

بخش بزرگی از شفا یعنی درک درست از خود و محبت به خود.

یکی از پرچم‌های قرمز زمانی بود که دیوید خیلی زود سؤالات خصوصی را مطرح کرد.

پرچم قرمز بعدی این بود که دیوید از بیرون رفتن میکایلا عصبانی شد.

به یاد داشته باشید که شما از عهده این یکی برآمدید و هر روز که می‌گذرد توانمندتر و باکفایت‌تر خواهید شد.

زیاد به دنبال «چرا» نباشید، زیرا هیچ راهی برای منطق بخشیدن به یک موقعیت غیرمنطقی وجود ندارد.

ترک هر رابطه‌ای دشوار است، اما به‌ویژه ترک روابط بد و سمی که وابستگی تروما را شکل داده‌اند، سخت‌تر است.

همهٔ ما به یکدیگر وابستگی طبیعی داریم، اما در روابط سمی و آزاردهنده، این وابستگی‌ها به دلیل احساسات شدید و سردرگم‌کننده تشدید نیز می‌شوند.

ممکن است از خود بپرسید که چگونه متوجه شوم در یک رابطهٔ مبتنی بر وابستگی تروما هستم؟ خب، آیا شما اغلب به شخص آزاردهنده یاری می‌دهید؟ آیا تمایلی به ترک وضعیت بد خود ندارید؟ آیا از خانواده یا دوستانی که سعی در کمک به شما دارند فاصله گرفته‌اید؟ همهٔ این نشانه‌ها در این کتاب به‌طور عمیق مورد بحث و تجزیه‌وتحلیل قرار خواهند گرفت تا بتوانید پی ببرید در کجا ایستاده‌اید.