کتاب مجردی، موهبت یا مصیبت

لطفاً قبل از هرچیز از دنیای خیال و توهماتِ خود بیرون بیایید!

اصولاً آدم دلش نمی‌خواهد با کسی باشد که آینهٔ خود اوست چون این خیلی سخت است که به چشم خود ببینی چقدر زندگی غم‌انگیزی داری. از این‌رو خیلی از مردم به دنبال مکمل‌هایی می‌گردند که چند درجه از آن‌ها بالاتر باشند تا بتوانند احساس بهتری به خودشان داشته باشند.

ما همگی باید روی خودمان کار کنیم. هیچ‌کس کامل نیست.

من دریافته‌ام که دنیای‌مان چقدر هر روز دارد بیشتر و بیشتر از قبل، سطحی و کم‌عمق و تهی می‌گردد. پایه و اساس همه‌چیز شده است برمبنای قیافه، سلیقه، سبک پوشش، جذابیت جنسی، کسب درآمد و توان مالی. با یک عالَم، وِزوزِ دیوانه‌وار رسانه‌های اجتماعی و برنامه‌های رئالیتی شویِ تقلبی و دروغین که هر روز درحال هوچی‌گری هستند، دنیای ما به شدت طالب مقوله‌های مربوط به مسائل جنسی شده است.

همین‌طور با دوستان‌تان یک‌جا ننشینید و غم‌بَرک بزنید و آه و ناله کنید که هیچ عشقی در زندگی‌تان نیست. در عوض با رفقای خود، از گشت و گذار شبانه، گفتن و شنفتن و خندیدن لذت ببرید و با آنان سرگرم شوید زیرا یک روزی می‌رسد که همهٔ این‌ها سوی دیگری تغییر مسیر خواهد داد و بایست در آینده نزدیک در رابطه عشقی‌تان آن‌را برآورده سازد.

لطفاً به‌جای حسرت خوردن برای آن‌چه که ندارید، شکرگزار چیزهایی باشید که در اختیار دارید. اگر قرار است فردا روزی، این اختیار عمل را از دست دهید، از این موهبت به‌نحو احسن استفاده کنید. شما باید درحال زندگی کنید، در لحظه حضور داشته باشید و از هرچه در اختیار دارید، لذت ببرید. همین امروز یک کاری انجام دهید، چون قطعاً می‌توانید و فرصت انجام دادنش را دارید.

زن و مرد، هر دوی‌شان باید آن‌قدر بالغ و فهمیده باشند که بپذیرند در یک رابطه برخی چیزها اجتناب‌ناپذیر است. من قبلاً فکر می‌کردم یک زن قرار است همهٔ کارهای خانه را انجام دهد اما بعدها دریافتم که من هم ممکن است یا گاهی اوقات مجبورم همین کارها را با طیب خاطر و لبخندی بر لبانم انجام دهم.

ما عموماً به دنبال کسانی هستیم که هم کُفو ما نیستند. در طلب کسانی هستیم که آن‌ها را می‌ستاییم،

ما به دنبال گرفتن نظر موافق و تأیید دیگران هستیم و می‌گوییم کسی که از هر نظر عالی‌ست و موقعیت بالاتری نسبت به ما دارد، اگر همان‌گونه که او را دوست می‌داریم، ما را دوست بدارد، می‌تواند آن تأیید و تحسین را به ما برگرداند و دقیقاً مشکل همین‌جاست.

یک مرد به دنبال زنی می‌گردد که می‌داند جایگاهش دقیقاً کجاست، برای چه چیزهایی تلاش می‌کند، از زندگی چه می‌خواهد و به کدام سو پیش می‌رود. مردان رشد نیافته، همان‌هایی هستند که دلشان می‌خواهد شما کاملاً به آن‌ها وابسته باشید. اما یک مرد واقعی و عاقل، خواهان آن‌ست که تعهدات و مشغلهٔ خود را داشته باشید و درعین‌حال بدانید چه زمانی باید از او و تعهداتش حمایت کنید. یک مرد بالغ دلش نمی‌خواهد پناه‌تان بدهد، او می‌خواهد همراه‌تان شود.

شما آن چیزی را جذب خواهید کرد که هستید، نه آن‌چه که می‌خواهید.

یک پارتنر درک نمی‌کند که باید در رابطه با عشقش چقدر وقت بگذارد و به جایش درگیر یک مثلث عشقی با افراد خانواده و یا یک آدم خاص می‌شود، که نباید این اتفاق بیفتد و عاقبت خوشی هم نخواهد داشت. بنابراین مجردی‌تان را غنیمت شمرید و از مزیت این حقیقت بهره ببرید که می‌توانید هر زمان که خواستید با مادر یا دوست‌تان بنشینید و گپ بزنید و درددل کنید، هم‌چنین نگرانی تقسیم کردن زمان خود را ندارید و آدم‌های اطرافتان هم احساس نمی‌کنند کمتر مورد عشق و توجه‌تان قرار گرفته‌اند.

بودن در یک رابطه، مثل حضور در یک تیم است.

عشق، یک باور است برمبنای یک‌سری کنش‌ها، اما کنش‌های ناملموس و معنوی. عشق یعنی این‌که او چگونه با شما صحبت می‌کند، چقدر احترام می‌گذارد، چطور رفتاری با شما دارد. عشق این نیست که چقدر برای‌تان خرج می‌کند و چه کارهایی حاضر است برای‌تان انجام دهد.

الان فقط می‌خواهم تمام آن افسانه‌ها و کلیشه‌های خرافی را از سرتان دور کنید که عشق یعنی درد و رنج؛ چون اصلاً این‌طور نیست. درضمن به شما نمی‌گویم قرار است همه‌چیز مثل پایان قصه‌های فانتزی، گل و بلبل شود اما تنها باید این را بفهمید که عشق نباید موجب آسیب، اندوه، درد یا فلاکت شما شود.

من و همسرم در رابطه‌مان گاهی‌اوقات عدم تفاهم داریم اما بحث و جدل نمی‌کنیم. اگر من او را ناراحت کنم یا بالعکس، می‌نشینیم درباره‌اش صحبت می‌کنیم و تمام؛ یعنی از آن می‌گذریم. به او توهین و بی‌ادبی نمی‌کنم و شعورش را زیر سؤال نمی‌برم. به خاطر آن مسئله تا روزها به او پیله نمی‌کنم. ما حداکثر یک‌ساعت درباره‌اش صحبت می‌کنیم، سپس آرام می‌شویم، مشکل را بین خودمان حل و فصل می‌کنیم و به زندگی عادی خود بازمی‌گردیم. ما هرگز فریاد نمی‌زنیم، هوار نمی‌کشیم، تحت هیچ شرایطی بدزبانی و فحاشی نمی‌کنیم. من هرگز به همسرم اهانت نکرده‌ام و او هم همین‌طور بوده است. من هیچ‌وقت دست روی او بلند نکرده‌ام، یا این‌که هرگز او را با القاب و عناوین زشت و ناجور خطاب نکرده‌ام که باعث خرد شدن و زخم زدن به قلب او شوم.

عشق ورزیدن به دیگران به معنای آن نیست که اجازه دهید شما را لِه کنند واز روی‌تان رد شوند. عشق ورزیدن به آن‌ها یعنی به آن‌ها عشق ببخشایید و مطمئن باشید که آن‌ها هم متقابلاً عین همان را به شما باز می‌گردانند.

او دست روی شما بلند می‌کند و ناسزا می‌گوید و داد و فریاد راه می‌اندازد چون عاشق‌تان نیست. حالا اگر او این کارها را هم درمورد شما و هم درمورد مادرش انجام می‌دهد، بدین‌معناست که درون او لبریز از نفرت، خشم و عصیانگری‌ست. او در حال‌حاضر قادر به عشق ورزیدن به هیچ‌کس نیست چون او از خودش متنفر است. این را باید درک کنید که عشق و نفرت، هرکدام میوه می‌دهند. عشق درخت خوبی‌هاست و نفرت، درخت بدی‌ها. یک درخت خوب، میوهٔ بد به شما نمی‌دهد و یک درخت بد هم میوه‌های خوبی بر شاخسارش نخواهد داشت. البته تفاوتی هست میان درخت و انسان؛ آن هم این‌ست که می‌توان

عشق، یک باور است برمبنای یک‌سری کنش‌ها، اما کنش‌های ناملموس و معنوی. عشق یعنی این‌که او چگونه با شما صحبت می‌کند، چقدر احترام می‌گذارد، چطور رفتاری با شما دارد. عشق این نیست که چقدر برای‌تان خرج می‌کند و چه کارهایی حاضر است برای‌تان انجام دهد.

عشق، یک باور است برمبنای یک‌سری کنش‌ها، اما کنش‌های ناملموس و معنوی. عشق یعنی این‌که او چگونه با شما صحبت می‌کند، چقدر احترام می‌گذارد، چطور رفتاری با شما دارد. عشق این نیست که چقدر برای‌تان خرج می‌کند و چه کارهایی حاضر است برای‌تان انجام دهد. یک مرد عوضی و خانم‌باز هم خوب بلد است به وقتش همین کارها را انجام دهد ولی این بدان‌معنا نیست که عاشق شما باشد. به قول معروف هرکه چاقو در دستش دارد، لزوماً جراح نیست!

این درس دربارهٔ عشق بود که مرا هم تغییر داد. همسرم هیچ‌وقت رفتارهای سمی مرا نشانه نمی‌گرفت یا آن‌ها را متقابلاً تکرار نمی‌کرد. او مرا مجبور کرد رفتارهای تازه‌ای بیاموزم. یعنی اگر رفتارهای ذاتی که در طبیعت زندگی من نهادینه شده بود، به درستی کار نمی‌کرد، مجبور بودم آن چیزی را انجام دهم که در ذاتم نبود و درست در نقطه مقابل رفتارهای من قرار داشت. آن‌وقت او همان رفتارها را با بازخورد به خودم تقویت می‌کرد و این‌گونه بود که آموختم چگونه باید با یک زن رفتار کنم؛ به‌واسطه آن‌چه او از انجام آن دست می‌کشید، آن‌چه اجازهٔ انجامش را می‌داد و آن‌چه متقابلاً بازخورد می‌کرد.

وقتی یک زن می‌آموزد که چگونه باید به خودش عشق بورزد، آن‌وقت می‌تواند متقابلاً به هر مردی که با او رابطه برقرار می‌کند، مفهوم عشق راستین را بیاموزد. او دست می‌کشد از تمام رفتارهایی که نشان از خودبیزاری داشته باشد و فقط بر رفتارهایی تأکید می‌کند که نمایانگر عشق حقیقی‌ست. او می‌تواند یک تنه زمین رابطه را از هرچه علف هرز است، پاک و آماده گرداند تا بذر عشق راستین را در دل خودش و مردش بپروراند.

توهین و بی‌ادبی نمی‌کنم و شعورش را زیر سؤال نمی‌برم. به خاطر آن مسئله تا روزها به او پیله نمی‌کنم. ما حداکثر یک‌ساعت درباره‌اش صحبت می‌کنیم، سپس آرام می‌شویم، مشکل را بین خودمان حل و فصل می‌کنیم و به زندگی عادی خود بازمی‌گردیم. ما هرگز فریاد نمی‌زنیم، هوار نمی‌کشیم، تحت هیچ شرایطی بدزبانی و فحاشی نمی‌کنیم. من هرگز به همسرم اهانت نکرده‌ام و او هم همین‌طور بوده است. من هیچ‌وقت دست روی او بلند نکرده‌ام، یا این‌که هرگز او را با القاب و عناوین زشت و ناجور خطاب نکرده‌ام که باعث خرد شدن و زخم زدن به قلب او شوم.