بریده‌هایی از کتاب ریچارد سوم رخ نخواهد داد

سکوت مسموم. سکوت تلخ. سکوت مبتذل. حق با شماست، رفقا. آدم وقتی سکوت می‌کنه از گفت‌وگو دست نمی‌کشه. بین دو کلمه، بین دو جمله، فضایی هست که در اون سکوت چیزی رو می‌گه که برخلاف اون چیزیه که کلمات می‌خوان بگن.

تانیا: تو بیست و پنج سال اخیر حتی یه مورد زایمان طبیعی هم تو کشور ما گزارش نشده ... دکتر اینو یواشکی بهم گفت. اگه قراره بچه‌ها تو رحم مادراشون استفراغ کنن، ما اصلاً برای چی انقلاب کردیم؟ چرا حتی یه جنین هم نمی‌خواد به دنیا بیاد؟ چرا آدم‌ها از شورش جنین‌ها حرف نمی‌زنن؟

شرارت امروز، از زندگی توی قصر راضی و خوشحال نیست، بلکه می‌خواد توی مغز آدم‌ها نفوذ کنه، و از توی مغزشون کنترلشون کنه. امروزه شرارت از طاعون زمان شما هم بدتره. اون آدمایی رو که حتی به شورش فکر هم نمی‌کنن فقط برای ایجاد رعب و وحشت می‌کشه. امروزه شرارت چنان سرسخت، چنان بانفوذه که می‌تونه روی جنین داخل رحم زن‌ها هم تأثیر بذاره. و بچه‌هایی که امروز به دنیا می‌یان فقط خدمتگزاران شرارت نیستند، بلکه مغزهاشون از زمان تولد طوری شسته شده که شرارت می‌تونه به راحتی درونشون زندگی کنه. جایی که امروز شرارت خودش رو پرورش می‌ده و منتشر می‌کنه، مغز آدم‌هاست

آنتون: رفیق استاد اعظم. شما اصلاً نگرانی‌های حکومت رو درک نمی‌کنین. وقتی یه شهروند داستانی رو تو تنهایی خودش می‌خونه هیچ خطری وجود نداره. وقتی تو اتاقشه، روی تختش دراز کشیده، توی باغچهٔ خونه‌ش قدم می‌زنه... حکومت خیالش راحته. مه‌یرهولد: آره... آنتون: اما به محض اینکه کلمه تو عموم گفته می‌شه، مثلاً توی یه تئاتر در مقابل ... تماشاچی‌ها که آدمهای زنده هستن... اون خطرناک می‌شه.

آنتون: احساسی رو که یه نفر در تنهایی خودش تجربه می‌کنه... خطرناک نیست... اما احساسی که بین یه دلقک و تماشاچی‌هاش به وجود می‌آد... این احساس یه مخلوط خطرناکه.

آخرین جوک رو شنیدی؟ مه‌یرهولد: نه! کودک: سپه‌سالار رفتن شکار غاز وحشی. یک دسته غاز وحشی رو در حال پرواز می‌بینن. یک تیر شلیک می‌کنن. بعد تیر دوم و بعد تیر سوم. اما حتی یه دونه غاز هم نمی‌افته. به وزیر داخلی‌شون می‌گن «هوم، من سه تا شلیک کردم اما حتی یه دونه غاز هم نیفتاد» و وزیر جواب می‌دن «حتماً همشون کر هستن.» [خندهٔ هیستریک] بامزه است نه؟ به نظر تو، کی این جوک‌ها رو پخش می‌کنه، جوک‌هایی که سپه‌سالار، حزب و پلیس سیاسی رو مسخره می‌کنن؟