کتاب یک فیلم، یک جهان؛ در بارانداز

فیلم دربارهٔ مشکلات طبقهٔ کارگر است و داستانش در محله‌ای کارگرنشین می‌گذرد. با این همه، در بارانداز نُه جایزه، از جمله جایزهٔ بهترین فیلم، را از آنِ خود کرد که با رکورد یک سال قبل از این‌جا تا ابدیت و نوزده سال قبل بربادرفته برابری می‌کرد. افزون بر این‌ها، جوایز اسکار بهترین کارگردانی برای الیا کازان، بهترین بازیگر مرد برای مارلون براندو، بهترین بازیگر مکمل زن برای اِوا مری سنت، بهترین داستان و فیلم‌نامه برای شولبرگ، بهترین تدوین برای جین میلفورد، بهترین فیلم‌برداری سیاه‌وسفید برای بوریس کافمن، و بهترین صحنه‌آرایی سیاه‌وسفید برای ریچارد دِی. لئونارد برنستاین نیز در بخش موسیقی با تنها موسیقی متن اصلی فیلم خود نامزد دریافت جایزهٔ اسکار شد.

در بارانداز هم در جایگاه فیلمی محبوب و هم کلاسیک ماندگار شد، درحالی‌که بسیاری از فیلم‌های باشکوه‌تر آن دوره از حافظهٔ فرهنگی ناپدید شدند.

در بارانداز به دلیل پرداختن به مسئلهٔ فساد در لنگرگاه‌های نیویورک و نیوجرسی، به دسته‌ای از فیلم‌های معضلات اجتماعی نیز شباهت داشت که در پرتو رونق و شکوفایی آمریکای دههٔ ۱۹۵۰ دیگر کهنه می‌نمود. بااین‌حال، در همان زمان هم چپ‌های آمریکا (و انگستان) از آن به‌دلیل آن‌چه توجیه خبرچینی می‌نامیدند انتقاد کردند؛ زمانی که تری مالوی، قهرمان فیلم، در نهایت تصمیم می‌گیرد علیه رهبر فاسد اتحادیه شهادت بدهد. این مسئلهٔ حادی بود، زیرا کازان، شولبرگ و لی جی. کاب، بازیگر نقش مکمل، همگی در جایگاه شاهدان همسو برای کمیتهٔ فعالیت‌های ضدآمریکایی کنگره شهادت داده و اسامی همکاران سابق کمونیست خودشان را ذکر کرده بودند.

مسائل سیاسی و مناقشات پیرامون تولید فیلم آینه‌ای است از درگیری‌های جنگ سرد و پارانویای ضدکمونیستی که ایالات متحدهٔ آمریکا را دربر گرفت.

تری مالوی، با بازی براندو، همچون بسیاری از قهرمانان آن دوره، یعنی هولدن کالفیلدِ سالینجر، سال پارادایز و دین موریارتیِ جک کراوک یا شخصیت‌هایی با بازی جیمز دین و مونتگمری کلیفت در فیلم‌های مختلف، جوانی است که می‌کوشد بفهمد چگونه رشد کند. این جذابیت ضدقهرمان یکی دیگر از آن آکوردهایی است که در بارانداز در دنیای پس از جنگ می‌نوازد.