بریده‌هایی از کتاب تفسیر نمونه (جلد چهاردهم)

۸۶ ـ بگو: «چه کسی پروردگار آسمان‌های هفتگانه، و پروردگار عرش عظیم است» ؟ ۸۷ ـ به زودی خواهند گفت: «همه اینها از آن خداست» ! بگو: «آیا تقوا پیشه نمی‌کنید» ؟!

مؤمن، در میان چهار حالت قرار دارد: اگر موهبتی به او برسد خدا را شکر می‌گوید، اگر مصیبتی رسد صابر و با استقامت است، اگر سخن بگوید راست می‌گوید، و اگر داوری کند عدالت را می‌جوید.

در قانون عدل الهی هرگز خشک و تر با هم نمی‌سوزند و حتی اگر در یک مملکت عظیم یک نفر خداپرست وظیفه شناس باشد، و دیگران به جرم اعمالشان گرفتار عذاب شوند، خدا آن یک نفر را نجات خواهد داد.

انسان‌ها و اعمالشان را با پیامبران بزرگ و اوصیای آنها مقایسه می‌کنند، و در این مقایسه روشن می‌شود تا چه اندازه با آنها شباهت دارند.

اعتقاد به وجود فرزند برای خدا، منحصر به مسیحیان نیست که «عیسی» علیه‌السلام را فرزند حقیقی! او می‌خوانند، این اعتقاد برای مشرکان نیز بود که فرشتگان را دختران خدا می‌پنداشتند، و شاید مسیحیان این عقیده را از مشرکین پیشین گرفته بودند.

لازمه «تعدد» همیشه نوعی «تباین» است؛ چرا که اگر دو چیز، از هر نظر واحد باشند یک چیز می‌شوند و دوگانگی معنی نخواهد داشت. بنابراین، اگر برای این جهان، خدایان متعدد فرض کنیم، این چند گانگی بر مخلوقات جهان و نظام حاکم بر آنها اثر می‌گذارد، و نتیجه آن عدم وحدت نظام آفرینش خواهد بود.

در تفسیر آیه «الَّذِینَ إِنْ مَکنّاهُمْ فِی الأَرْضِ...» فرمود: این آیه تا آخر از آن «آل محمّد و مهدی و یاران او» است:

شاعر عرب چه جالب سروده است: بِئْرٌ مُعَطَّلَةٌ وَ قَصْرٌ مُشْرَفٌ مَثَلٌ لاِ لِ مُحَمَّدٍ مُسْتَطْرَفٌ فَالْقَصْرُ مَجْدُهُمُ الَّذِی لا یرْتَقی وَ الْبِئْرُ عِلْمُهُمُ الَّذِی لا ینْزَفُ: «چاه متروک و قصر برافراشته، مثال زیبائی برای آل محمّد صلی‌الله‌علیه‌و‌آله است. «قصر» ، مجد و عظمت آنها است که کسی به آن نمی‌رسد، و «چاه» ، علم و دانش آنها است که هرگز پایان نمی‌گیرد» .