کتاب قرن تنهایی

از نظر آرنت، «مبنای توتالیتاریسم تنهایی است، یکی از اساسی‌ترین و سخت‌ترین تجارب هر انسان». او وحشیگری و عقب‌ماندگی را عامل اصلی نمی‌داند، بلکه از انزوا و نبود روابط اجتماعی نام می‌برد و می‌گوید «آن‌هایی که احساس می‌کنند در جامعه جایی ندارند، خودشان را در برابر ایدئولوژی تسلیم می‌کنند و بدین‌صورت انسان تنها، هدف و احترام از دست رفته را باز می‌یابد». به گفته آرنت، تنهایی یا «تجربهٔ تعلق نداشتن به جهان، اساس حاکمیت توتالیتاریسم و ظهور جلادها و قربانیان است».

ناامنی اقتصادی منجر به احساس تنهایی می‌شود. اما اینکه انسان فکر کند بقیه، و مخصوصاً آن‌هایی که در رأس قدرت بوده و باید از مردم حمایت کنند، به سختی‌هایش اهمیت نمی‌دهد، بیشتر از باقی عوامل منجر به احساس تنهایی می‌شود.