بریده‌هایی از کتاب تنهایی پرهیاهو

نه کائنات و نه انسان‌هایی که یک سر بر روی شانه‌هایشان دارند، مهربان نیستند. البته نه که انسان‌دوست نداشته باشد مهربان باشد، بلکه ذاتش این‌گونه است.

آیا همه بقایای انسان فقط مشتی فسفر است که برای ساخت کبریت کارآیی دارد و یا مشتی آهن است برای ساخت یک میخ بکار می‌رود؟

شعله چوب نماد ابدیت است که افکار انسانی را جاری می‌کند، شعله‌های یک آتش بزرگ هدیه‌ای از بهشت هستند، آتش را می‌توان یک موجود زنده نامید، یک علامت حیات است که متأسفانه عابران خسته امروزی آن را نمی‌بینند، یک آتش می‌تواند همه پراگ را گرم کند و به روح و چشم افراد قدرت بخشد.

کائنات مهربان نیست و من نیز عطوفت و عشق را فراموش کرده‌ام.

همه ما امیدوارانه کتاب می‌خوانیم شاید بتوانیم تغییراتی در زندگی خود ایجاد کنیم.

کتاب نوالیس را محکم در دست داشتم و انگشت خود را بر روی همان جمله‌ای گذاشته بودم که همیشه مرا تحت تأثیر قرار داده بود