بریده‌هایی از کتاب فرشتگان و شیاطین

«علم می گوید که ما را نجات می دهد. من می گویم که علم ما را نابود کرده. از روزگارِ گالیله، کلیسا تلاش کرده پیشرویِ بی امانِ علم را کُند کند؛ گاهی با ابزارهای نادرست و به دور از شأنش، اما همیشه با نیّتِ خوب. بااین همه، وسوسهٔ علم بزرگ تر از آن است که انسان تاب بیاورد. به شما هشدار می دهم... به اطراف تان نگاه کنید. علم به وعده هایش عمل نکرده. وعدهٔ سادگی و کارامدی چیزی جز آلودگی و آشوب به بار نیاورده. ما حالا نژادِ درهم شکسته و وحشی صفتی شده ایم که در مسیرِ نابودی پیش می رویم.»

از آغازِ تاریخ، معنویت و مذهب برای پر کردنِ خلأ چیزهایی بوده که علم از اون ها سر در نمی آورده.

این پیش فرض که آدم یک زمانی جواب را می دانسته این ذهنیت را پدید می آورد که جواب حتماً وجود دارد و... این طور می شد که مفهومِ دست وپاگیرِ نومیدی رنگ می باخت.

«اتفاقاتِ بد همیشه توی دنیا رخ می‌ده. مصیبت‌های انسان انگار اثباتیه از این‌که خدا نمی‌تونه هم قادر باشه و هم مهربان. اگر ما رو دوست داره و قدرت هم داره که وضعیت‌مون رو تغییر بده، از درد و رنجِ ما جلوگیری می‌کرد. نه؟