بریده‌هایی از کتاب شاهنامه فردوسی (کتاب هجدهم)

ایران مانند باغ خرّمی در بهار است و همیشه گُل‌های کامروایی در آن شکفته‌اند

شیرین گفت: «ای بزرگان جهاندیده و سران کارآزموده! زنان از سه چیز بر دیگران برتر و زیبندهٔ تخت پادشاهی می‌شوند؛ یکی آن‌که باحیا و ثروتمند باشد که همسرش او را مایهٔ آراستگی خانه‌اش بداند. دوم آن‌که فرزند پسری فرخنده از او زاده شود که محبت شوهر به او بیشتر می‌شود و سوم آن‌که چنان مستور و عفیف باشد که مویش نیز پوشیده باشد.

باید می‌دانستم ایرانیان وقتی شاهی از نژاد شاهان را ببینند، بیگانه‌ای چه قیصر باشد چه دانشمند به ایران نمی‌خواهند

این زن دنیا را با مهربانی نگه می‌داشت و آن‌چنان بود که حتی بادی از آسمان بر خاکش نمی‌وزید؛ اما وقتی شش‌ماه از پادشاهی او گذشت؛ ناگهان کارش دگرگون شد و پس‌از یک‌هفته بیماری مُرد و با خود نام نیک برد

از این جنگ رهایی نخواهم یافت که خوشا نسیم گوارای ایران‌زمین.