بریده‌هایی از کتاب مرزهای یک رابطه عاشقانه (خلاصه کتاب)

واقعیت این است که عشق فوق‌العاده است، اما نمی‌تواند همه‌چیز را حل کند. این فقط و فقط شما هستید که می‌توانید مشکلات خود را حل کنید. هرچه زندگی شما کامل‌تر باشد، کمتر به یک رابطه تکیه می‌کنید تا احساس امنیت داشته باشید.

انجام یک کار یکسان و مکرّر و انتظار نتایج متفاوت، دیوانگی محض است. فردی را تصور کنید که بارها مورد خیانت گرفته و طرف مقابل را می‌بخشد. در چنین شرایطی، او فقط یک امید واهی را درون خود پرورش می‌دهد و مشتاقانه منتظر روزی است که شریک زندگی‌اش تغییر می‌کند.

بلکه باید این توانایی را داشته باشید که در مقابل چیزهایی که برایشان آماده نیستید بایستید و قاطعانه نه بگویید.

بعضی از ما در برابر کسانی که دوستشان داریم خیلی صبور هستیم. ما به‌طرف مقابلمان اجازه می‌دهیم دائماً آزارمان بدهد، درحالی‌که طرف مقابل کاملاً غیرمسئولانه رفتار می‌کند.

هیچ‌وقت نباید زیاد به دیگران تکیه کرد. شادی و روش‌های شما برای مبارزه با تنهایی نباید مبتنی بر آشنایی یا ازدواج باشد. وقتی چنین طرز نگاهی به جهان داشته باشید به‌راحتی اشتباه می‌کنید و هر شخص اشتباهی را به‌سادگی وارد زندگیتان می‌کنید.

تضادها و اختلاف‌نظرها را قبل از آنکه عشق چشمانتان را کور کند، بررسی کنید. پس‌ازآن باید تصمیم بگیرید که آیا باوجود این تضادها می‌خواهید به این رابطه ادامه بدهید؟ شما باید بدانید این تضادهای کوچک در آینده می‌تواند تبدیل به اختلاف‌های بزرگ شود.

مثلاً بسیاری از زن ها همیشه ترجیحات شریک زندگی‌شان را در اولویت قرار می‌دهند. تمام کارهای آن‌ها حول رابطه می‌چرخد و چیزی برای خودشان نمی‌خواهند یا انجام نمی‌دهند. آن‌ها حاضرند سرگرمی‌ها و زندگی اجتماعی یا حتی رؤیاهایشان را کنار بگذارند، تنها برای اینکه می‌خواهند شریک زندگی‌شان خوشحال باشد. به گذشته فکر کنید، آیا تابه‌حال کسی به شما گفته: «وقتی کنار فلانی هستی، اصلاً نمی‌شناسمت، انگار خودت نیستی؟»

او را جذاب می‌دانیم چون می‌تواند کارهایی را انجام دهد که ما نمی‌توانیم. اما این یک تله است. ما باید به‌شدّت مراقب باشیم و شخصیت‌های مخالف را جذب نکنیم. چراکه این دسته از افراد به‌سادگی با عشق واقعی اشتباه گرفته می‌شوند. اگر این قدرت را نداشته باشیم که با نقاط ضعفمان روبرو شویم، اگر نخواهیم رشد کنیم و یا از حفره‌های درونی خود فرار کنیم، آن‌وقت همه‌چیز را در عشق خلاصه می‌کنیم. ما به شکل ناخودآگاه دنبال کسی می‌گردیم که فاقد این ویژگی‌ها باشد و برای اصلاح خودمان به او تکیه می‌کنیم. ما فکر می‌کنیم با عمیق‌تر شدن رابطه و نزدیکی بیشتر می‌توانیم نقاط قوت او را وارد شخصیت خودمان کنیم.

برای مثال، اگر چندبار دروغ شنیدید، وقت آن رسیده که به‌طور دقیق این موضوع را بررسی کنید. باید به این فکر کنید که چرا به شما دروغ گفته است؟ و دلیل آن را به‌طور عینی تجزیه‌وتحلیل کنید. آیا او مجبور بوده دروغ بگوید؟ آیا دروغ گفتن و فریبکاری جزئی از شخصیت اوست؟ اگر می‌خواهید به تغییر شرایط و تغییر رفتار طرف مقابلتان امید ببندید راهی ندارید جز اینکه او را کاملاً بشناسید.

همه ما وقتی در رابطه به مشکل می‌خوریم با خودمان می‌گوییم: «اون قبلاً این‌طور نبود. اون آدم خیلی خوبی بود.» اما این فقط یک توهم است. یک فرد محترم، همیشه احترام را در اولویت قرار می‌دهد. اگر با بیشتر شدن شناخت، میزان احترام در رابطه شما کمتر از قبل شده است، باید این واقعیت دردناک را بپذیرید: شریک شما دارد ماهیت واقعی خود را آشکار می‌کند. برای مثال، ممکن است در اولین قرارهای ملاقات با یک فرد ملایم و محترم روبرو شوید، اما کم‌کم احساس کنید او با پیشخدمت رستوران یا فروشنده بد صحبت می‌کند و رفتارش با شما کمی تغییر کرده است. شما باید در ابتدای رابطه، این مرز مهم را برای طرف مقابلتان تعریف کنید: احترام یک پیش‌نیاز مهم برای رابطه در همه زمان‌هاست.

باید این را بدانید که اگر کسی شما را به‌اندازه کافی دوست داشته باشد، از شما نمی‌خواهد کاری را که نمی‌خواهید انجام دهید. عشق یعنی صبر و احترام. کسی که توسط شهوت کنترل می‌شود و به شما احترام نمی‌گذارد، هرگز فرد مناسبی برای شروع یک رابطه نیست. دلیل این موضوع کاملاً واضح است. در گام اول روشن است که این شخص هیچ کنترلی بر خود ندارد. اگر او مایل به مهار تمایل خود به رابطه جنسی نیست، هیچ راهی وجود ندارد که در جنبه‌های دیگر، از جمله مسائل مربوط به پول، زمان یا دارایی‌های مادی در طول زندگی مشترک با شما سازگار باشد.

ثانیاً این شخص نمی‌تواند عشق را به شکل سالم ابراز کند. برای یک ازدواج سالم، شما به یک ارتباط عمیق نیاز دارید. کسی که در مهارت‌های بین فردی مشکل دارد، نمی‌تواند شریک مناسبی برای ادامه زندگی باشد. رابطه جنسی می‌تواند نشانه عشق باشد، اما هرگز نمی‌تواند به‌طور کامل جایگزین عشق شود.