بریده‌هایی از کتاب شاهنامه فردوسی (کتاب دوم)

هرکسی را که در هفت کشور، از راه پاکی دوری گزیند و از فرمان خداوند سر باز زند و مردم را خوار و زبون بدارد و آن‌ها را برای اندوختن گنج‌ها در رنج و سختی بگذارد، نزد من از اهریمن بدتر است. پس از جانب من و یزدان بر آنان لعن و نفرین خواهد بود

وقتی دلم برای ستاره می‌تپد، چگونه می‌تواند برای ماه شاد باشد؟

ده دایه به رستم شیر می‌دادند؛ ولی آن کودک سیر نمی‌شد. وقتی رستم از شیر گرفته شد و به خوردنی روی آورد، از پنج نوع حیوان برایش خورش تهیه می‌کردند و مردم از این پرورش او در شگفت بودند. وقتی رستم به هشت‌سالگی رسید، مانند سرو آزاده‌ای بلندقامت شد.

دل خود را از مهر دنیا پاک کن، چرا که جهان کشتزاری است با رنگ و بوی فراوان که در آن مرگ و عمر آب است و ما همگی کِشته‌های آن و چون همیشه کِشته‌های دنیا درحال دروشدن است، ما نیز چه خوب و چه بد باید تسلیم مرگ شویم. ما بر جای خود ایستاده‌ایم؛ امّا دو سوار روز و شب همیشه درحال تاختن هستند و مانند کاروانی از شهرهای بسیار می‌گذرند. یکی جلو و دیگری در عقب به‌نوبت به مقصد می‌رسند، پس بیا تا دل خود را در رنج نگه نداریم و بدانیم که دنیا به هیچ کس وفا نمی‌کند

که من او را برای زیبایی و مویش نمی‌خواهم؛ بلکه به‌خاطر هنرش است که دل به او داده‌ام.»

هرکسی را که در هفت کشور، از راه پاکی دوری گزیند و از فرمان خداوند سر باز زند و مردم را خوار و زبون بدارد و آن‌ها را برای اندوختن گنج‌ها در رنج و سختی بگذارد، نزد من از اهریمن بدتر است

دلم را در گرو مهرِ دختر سیندخت نهاده‌ام.