بریده‌هایی از کتاب شاهنامه فردوسی (کتاب دوم)

هرکسی را که در هفت کشور، از راه پاکی دوری گزیند و از فرمان خداوند سر باز زند و مردم را خوار و زبون بدارد و آن‌ها را برای اندوختن گنج‌ها در رنج و سختی بگذارد، نزد من از اهریمن بدتر است. پس از جانب من و یزدان بر آنان لعن و نفرین خواهد بود

وقتی دلم برای ستاره می‌تپد، چگونه می‌تواند برای ماه شاد باشد؟

که من او را برای زیبایی و مویش نمی‌خواهم؛ بلکه به‌خاطر هنرش است که دل به او داده‌ام.»

ده دایه به رستم شیر می‌دادند؛ ولی آن کودک سیر نمی‌شد. وقتی رستم از شیر گرفته شد و به خوردنی روی آورد، از پنج نوع حیوان برایش خورش تهیه می‌کردند و مردم از این پرورش او در شگفت بودند. وقتی رستم به هشت‌سالگی رسید، مانند سرو آزاده‌ای بلندقامت شد.

دلم را در گرو مهرِ دختر سیندخت نهاده‌ام.