کتاب دستان

آخدا؟ چی‌کار می‌کنی اون بالا با زحمت‌های ما؟ می‌بینی این پایین میون بنده‌هات چه گرگم‌به‌هوایی راه انداختی؟ خوب حال می‌کنی ها. بنازم کَرَمتو بامرام. بنازم.»

- تا هر کجا که... دِنه‌دِ... مادام‌العمری حسابش کن. فرمول خشت دست منه. - کدوم خشت؟! دَستان لبخند می‌زد و تخس نگاهش می‌کرد: «اولین خشتی که قراره با دستای من و تو پای‌بست این زندگی رو بسازه تا دوامش ابدی باشه، می‌شه همهٔ زندگی دَستان و جانمش!»