بریده‌هایی از کتاب قدرت یک زن

. ما تنها زمانی به دیگران اجازه می‌دهیم بر ما حکومت کنند و قیم ما باشند، که از نظر درونی بپذیریم و باور کنیم «به قدر کافی خوب نیستیم» و یا ارزشی نداریم.

کسی که خواسته‌های خود را قربانی می‌کند، خود نخستین قربانی این کار است.

ما از سوی خانواده و جامعه برای گونه‌ای خاص از عقاید و رفتارها برنامه‌ریزی شده‌ایم،

خودتان را دوست بدارید و به زندگیتان عشق بورزید! در درون شما، زنی هوشمند، پرتوان، پویا، مستعد، امیدوار، سر زنده، بیدار و شگفت‌انگیز نهفته است. بگذارید به تجلّی و نمایش در آید. دنیا چشم به راه شماست.

. از کودکی به مردان یاد می‌دهند که گریه نکنند و احساسات به خرج ندهند. آنها به گونه‌ای تربیت می‌شوند که احساسات خود را پنهان کنند. به عقیده من، این نوعی سوء استفاده و شکنجه کودکان است. جای تعجّب نیست که بعدها، در قالب مردان بالغ، این همه خشم از خود نشان می‌دهند. علاوه بر این، بسیاری از مردها از نداشتن یک رابطه خوب با پدران‌شان، شاکی هستند

همه زنان، حتّی من و شما، از دوران کودکی، احساس گناه را به دوش کشیده‌ایم. ما از سوی خانواده و جامعه برای گونه‌ای خاص از عقاید و رفتارها برنامه‌ریزی شده‌ایم، برای زن بودن، با همه قواعد، توقّعات و ناتوانی‌هایی که در پی دارد. برخی از ما این نقش را با خرسندی بسیار پذیرفته‌ایم، اما بسیاری نیز این گونه نبوده‌ایم.

. روح اصلاً احساس حقارت را نمی‌شناسد؛ روح به هیچ روی تفاوت جنسی را درک نمی‌کند. ما باید بیاموزیم که زندگی شخصی و توانایی‌های فردی خود را قدر بشناسیم، همان‌طور که آموخته‌ایم ارزش خواسته‌های دیگران را بدانیم

اکیدا به شما سفارش می‌کنم، کتاب‌های زیادی بخوانید و از آموزگاران بسیاری فرا بگیرید، زیرا هیچ انسان و هیچ دستگاهی نیست که پاسخ همه پرسش‌ها را بداند

در روزگار زندگی مستعمراتی، مرد حاکم مطلق خانه به شمار می‌رفت و هر گونه سر پیچی از سوی زن، فرزندان و خدمتکاران با شلاق پاسخ داده می‌شد. در دهه ۱۸۵۰ هیچ زن آبرومندی اجازه تفریح نداشت. آری، ما بر موانع بسیاری غلبه کرده‌ایم، امّا هنوز در آغاز مرحله تازه‌ای از تحوّلات هستیم. کارهای زیادی هست که باید انجام دهیم و چیزهای زیادی که باید بیاموزیم. امروز زنان می‌توانند آزادی‌های غیر منتظره‌ای به دست آورند و ما نیازمند ارائه راه‌کارهای خلاّق برای همه زنان، حتّی زنانی که تنها زندگی می‌کنند، هستیم.

دنیا چشم به راه شماست.

همه ما باید دقیقا به این واقف شویم که عشق در زندگی ما، از خودمان آغاز می‌شود.

پدید آوردن هر چیز تازه و نو، زمانی مؤثّرتر خواهد بود که انسان همزمان با اشتیاق نسبت به چیزهای تازه، دست یافته‌های کنونی را، با مراقبت تکمیل کرده و سر و سامان ببخشد. کریستیان نورتراپ

ما زنان به گونه‌ای تربیت شده‌ایم که تنها گزینه‌های محدودی را بپذیریم.

اگر می‌خواهیم با موفّقیت به پیری برسیم، باید آگاهانه دست به انتخاب بزنیم تا آن را به واقعیت برسانیم و سرانجام این‌که ما فقط به دنبال طولانی کردن عمر خود نیستیم، بلکه می‌خواهیم از سال‌های سرشار و پرامیدی که پیش رو داریم، لذّت ببریم.

اگر ما خود را آرام نگه داریم و این اعتقاد را در خود ایجاد کنیم که «زندگی از من مراقبت می‌کند و من همواره مصون و محفوظ هستم.» با جریان زندگی همراه می‌شویم. به سلسله وقایع زندگی خود، توجّه کنید. وقتی که چراغ قرمز، به موقع سبز می‌شود، یا جای پارک مناسب پیدا می‌کنید، یا کسی دقیقا همان چیزی را که می‌خواهید، برایتان می‌آورد، یا اطّلاعات درست را کاملاً سر موقع دریافت می‌کنید، باید «شکرگزاری» کنید. هستی، انسان‌های شکرگزار را دوست دارد. هر چه در برابر زندگی سپاسگزارتر باشید، او موجبات بیشتری را برای قدردانی شما فراهم می‌کند.

ــ من همواره، در پناه خداوند مصون و محفوظ هستم. ــ هر چیزی را که باید بدانم، سر موعد مقرر در می‌یابم. ــ هر چیز را که بخواهم، در لحظه مقرّر، در جای خود، نصیب من می‌شود. ــ زندگی من سرشار از عشق و آرامش است. ــ من موجودی‌دوست‌داشتنی‌هستم‌ومورد محبّت واقع می‌شوم. ــ من همانند گل‌های بهاری، سالم و شاداب هستم. ــ من از هر نظر، غنی هستم. ــ من آماده‌ام تا خود را تغییر دهم و پیشرفت کنم. ــ در دنیای من، همه چیز خوب است.

من آموخته‌ام که به شیوه زیر با آنها برخورد کنم. به محض این‌که مشکلی پیش می‌آید با خود می‌گویم: «اوضاع رو به راه است. همه چیز به نفع من پیش می‌رود. از این موقعیت فقط خیر و خوبی بر می‌آید و من محفوظ و مطمئن هستم. یا: «اوضاع رو به راه است. راه چاره‌ای پیدا می‌شود که بیشترین خیر همه ما در آن است. این واقعه فقط خیر و خوبی در پی دارد. همه ما محفوظ و در امان هستیم.»

اگر به تو نه بگویم، به خودم آری گفته‌ام. این عبارت تأکیدی مؤثّر را همیشه تکرار کنید. اگر سه بار به کسی «نه» بگویید، از مختل کردن آسایش‌تان به وسیله مشکلات خود، دست بر می‌دارد، زیرا در می‌یابد که شما انسان دیگری شده‌اید. حال، شما به یک وضعیت تازه درونی دست یافته‌اید.

انسانی که عزّت‌نفس داشته باشد، احترام دیگران را نیز بر می‌انگیزد.

انتقاد کاملاً بی معناست؛ این کار هیچ نتیجه مثبتی در پی ندارد. از خودتان انتقاد نکنید، این بار را از دوش خود بردارید. از دیگران نیز انتقاد نکنید، زیرا اشتباهاتی که دردیگران کشف می‌کنیم، اغلب فقط محصول چیزهای ناخوشایندی است که در خود ما وجود دارد و به مذاق ما خوش نمی‌آید.

من می‌خواهم در آینده بیشتر وقت خود را صرف کمک کردن به زنان برای پذیرفتن و استفاده مثبت از نیرو و توان فردی‌شان کنم.

خویشتن دوستی شرط اساسی داشتن سلامتی است. خویشتن دوستی و عشق به زندگی، آغوش ما را به روی ثروت‌های هستی می‌گشاید، به طوری که استغنا در همه وجود ما جریان می‌یابد. خویشتن دوستی تأویل ما را از خود بهتر می‌کند

این پس، هر بار که در مجله یا تلویزیون تبلیغی را مشاهده کردید، که در آن آشکارا به هوشمندی و درایت زنان توهین می‌شود، به جای ایستادن جلوی آینه و گفتن «ای کاش بدن من هم این اندازه بود.» باید یک کارت پستال به این مضمون برای شرکت مزبور بنویسید: «بسیار شرم آور است که شما به دنبال دست سازی و استثمار من، هستید. من دیگر هرگز محصولات شما را نخواهم خرید!»

و به سمت آیینه بروید، به چشمان خود خیره شوید و با صدای بلند بگویید: «دوستت دارم، و از این لحظه می‌کوشم تا تغییرات مثبتی در زندگی خود، ایجاد کنم. روز به روز کیفیت زندگی‌ام را بهتر خواهم کرد. من می‌توانم خوشبخت و در امان زندگی کنم و یک زندگی سرشار داشته باشم.» این جمله را دو یا سه مرتبه تکرار کنید.

هیچ کس بهتر از خود ما و قلب ما، در باره زندگی ما و چیزهایی که برایمان مفید است، آگاهی ندارد. به صدای درون‌تان از عمق جان گوش بسپارید. این صدا همواره به بهترین وجه شما را در راه زندگی هدایت می‌کند.

مثلاً به جای: «روابط من با انسان‌ها، فاجعه‌ای بیش نیست.» می‌توانید بگویید: «انسان‌ها مرا دوست دارند و به من احترام می‌گذارند.» به جای: «من هیچ وقت به هیچ جا نمی‌رسم.» بگویید: «من یک زن موفّق و دارای اعتماد به نفس هستم.» من نمی‌دانم، چطور می‌توانم یک شغل خوب پیدا کنم.» باید این گونه تغییر کند: «هستی شغل دلخواه مرا در اختیارم می‌گذارد.» و جمله: «من همیشه بیمار هستم.» می‌تواند این گونه تغییر کند: «من یک زن سالم، قوی و عاقل هستم.»

واگذاری تقصیر، همیشه نشانه ترس است

ما در سنین نوجوانی، زیر بمباران تبلیغاتی قرار می‌گیریم که می‌کوشند، عزّت‌نفس ما را پایمال کرده و به ما بقبولانند که برای جذّابیت و برخورداری از احترام دیگران، باید این یا آن محصول را خریداری کنیم. از این رو است که در هر قشری از جامعه ما، دختران نوجوانی یافت می‌شوند که از عزّت‌نفس اندکی برخوردارند

هیچ کس نمی‌تواند عشقی را که ما می‌توانیم به خود ارزانی کنیم، به ما بدهد و کسی هم نمی‌تواند آن را از ما بگیرد.

. چشم اندازی مداوم و با ترس و لرز برای یافتن یک شریک مناسب، به اندازه اسیر کردن خود در یک رابطه درد سرساز و معتاد گونه، خطرناک است. اگر مشتاق یافتن یک شریک باشیم این اشتیاق نوعی احساس کمبود درونی را در ما منعکس می‌کند. این مانند هر نوع وابستگی دیگر، نامطلوب است. پرسیدن این سؤال که «مگر من چه اشکالی دارم؟» خود، راه نادرست دیگری است. «جستجو» برای شریک مناسب، همواره با ترس زیاد و احساس «به اندازه کافی خوب نبودن» همراه است. زنان با این کارخود را تا حدّی تحت فشار می‌گذارند که ناچار تن به ازدواج با مردانی می‌دهند که نمی توانند آنها را راضی کنند و یا بسیار خشن هستند