بریده‌هایی از کتاب مستاجر وایلدفل هال

مواظب چشم و گوشَت باش که دروازه ورودی قلب هستند، همین‌طور دهانت که دروازه خروجی قلب است

گاهی ظرف یک ساعت آدم از چشم‌های یک نفر می‌فهمد در دلش چه می‌گذرد و روحش چه طول و عرض و ارتفاعی دارد

گاهی ظرف یک ساعت آدم از چشم‌های یک نفر می‌فهمد در دلش چه می‌گذرد و روحش چه طول و عرض و ارتفاعی دارد

«این گل بوی گل‌های تابستانی را ندارد، اما سختی‌هایی را پشت سر گذاشته که گل‌های تابستانی طاقت‌شان را ندارند. باران سرد زمستان تنها خوراکش بود و آفتاب بی‌رمق زمستان تنها گرمای آن. بادهای سرد آن را نخشکاندند و ساقه‌اش را نشکستند، و یخبندان بی‌امان هم آن را نسوزاند. نگاه کن، گیلبرت، هنوز تر و تازه است و شکوفا، آن‌طور که هر گلی باید باشد، با آن‌که هنوز هم برف سرد روی گلبرگ‌هایش نشسته

به نظرم دوستی من و تو شبیه کت کهنه‌ای است که با همه کلفتی و استحکام پارچه‌اش، راحت و گشاد هم هست ... یعنی قالب بدن شده و آدم بدون ترس و نگرانی از این‌که نکند خراب بشود می‌تواند هر وقت که دوست دارد آن را بپوشد.

چه‌قدر کنه وجودم و ذات حقیقی‌ام محروم از شوهر است ... محکوم به سوختن و ساختن در برهوت بی‌آفتاب انزوا، یا فرسودن و پرپرشدن از گرسنگی در خاک ناسالم!...