کتاب جک ریچر (جلد سیزدهم؛ دوازده نشانه)

کافی‌نت‌ها هم دارند به سرنوشت باجه‌تلفن‌ها که ابداعات بی‌سیم جدید نسلشان را منقرض کرده دچار می‌شوند.

قبل از اینکه از کسی انتقاد کنی، بهتره یه کیلومتر با کفش‌هاش راه بری. بعد وقتی شروع می‌کنی به انتقاد کردن، یه کیلومتر باهاش فاصله داری و باید با جوراب دنبالت بدوئه.

کافه‌ها و غذاخوری‌ها و کافی‌شاپ‌ها برای دادن خبر بد محیط‌های خوبی‌اند. جَو عمومی احتمالِ از هم پاشیدن طرف را محدود می‌کند، و پروسهٔ سفارش دادن و منتظر ماندن و جرعه‌جرعه خوردن به شکلی در روند اطلاعات وقفه ایجاد می‌کند که هضم آن را راحت‌تر می‌کند.

دلتا پر از افرادی است که می‌توانند یک هفته بیدار بمانند و صد کیلومتر پیاده‌روی کنند و بیضه‌های یک مگس تسه‌تسه را با تیر بزنند، ولی نسبتاً خالی از افرادی است که می‌توانند همهٔ این کارها را انجام بدهند و بعد بتوانند معنی کلمهٔ شیعه را برایت بگویند.

تشخیص دادن بمب‌گذارهای انتحاری کار راحتی است. به‌راحتی خودشان را لو می‌دهند. بیشتر به این خاطر که عصبی‌اند. بنا به تعریف، همه اولین بارشان است.

ربات‌وار راه رفتن بمب‌گذارها به این خاطر نیست که از تصور شهادت قریب‌الوقوع در خلسه فرو رفته باشند، بلکه به این خاطر است که بیست کیلو وزن غیرعادی اضافه با خود حمل می‌کنند که از میان تسمهٔ ضخیم دوش‌آویز به شانه‌هایشان فشار می‌آورد، و به این خاطر که تحت تأثیر مواد مخدرند. برای آن‌ها جذبهٔ شهادت از این حد فراتر نمی‌رود. اکثر بمب‌گذارها ساده‌لوح‌های هراسیده‌ای هستند که یک تکه تریاک خام بین لثه و لپ نگه داشته‌اند.

اعتقاد کامل یا نصفه‌نیمه یا اصلاً عدم اعتقاد به بهشت و نهرهای شیر و عسل و چمنزارهای سبز و خرم و باکره‌ها، تحت فشارهای ایدئولوژیکی یا انتظاراتی که دوستان و خانواده‌هایشان از آن‌ها دارند، ناگهان باعث می‌شود آن‌قدر پیش بروند و متزلزل شوند که دیگر راه بازگشتی برای خود نبینند. با شجاعت حرف زدن در جلسات سرّی یک چیز است، ولی عمل کردن مسئلهٔ دیگری است. نتیجهٔ آن هراس سرکوب‌شده همراه با همهٔ علائمِ مشهود است.

بمب‌گذارهای انتحاری‌ای که می‌خواهند وارد عمل شوند مستقیم به روبه‌رو خیره می‌شوند. هیچ‌کس دلیل این را نمی‌داند، ولی مدارک ویدئویی و شاهدهایی که جان سالم به در می‌برند گزارش‌هایشان کاملاً نامتناقض است. بمب‌گذارها مستقیم به روبه‌رو خیره می‌شوند. انگار که خود را تا حد سکون متعهد کرده‌اند و از مداخله می‌ترسند. شاید مثل سگ‌ها و بچه‌ها احساس می‌کنند اگر کسی را نبینند، کسی هم آن‌ها را نمی‌بیند. شاید یک ذره وجدان در وجودشان باعث می‌شود نتوانند به افرادی که در شرف نابود کردنشان هستند نگاه کنند. هیچ‌کس دلیلش را نمی‌داند، ولی همه‌شان همین کار را می‌کنند.

سگ‌ها و بچه‌ها احساس می‌کنند اگر کسی را نبینند، کسی هم آن‌ها را نمی‌بیند.

اگر چهار نفر را ببینی که در گوشه‌ای جمع شده‌اند و منتظرت هستند، یا باید بی‌درنگ با تمام توان در جهت مخالف فرار کنی، یا اینکه بدون کاهش یا افزایش سرعت یا تغییر ریتمِ راه رفتن به راهت ادامه بدهی. باید با نگاه خنثای سنجیده‌ای به روبه‌رو نگاه کنی، چهره‌هایشان را چک کنی، و بعد رویت را برگردانی، طوری که انگار می‌خواهی بگویی: فقط همین؟ در حقیقت فرار کردن هوشمندانه‌تر است. بهترین دعوا دعوایی است که درگیرش نشوی.

کتش یک چاک در وسط داشت. دوخت فرانسوی بود. کت‌وشلوارهای بریتانیایی طرفدار چاک‌های کناری‌اند و کت‌وشلوارهای ایتالیایی اصلاً طرفدار چاک نیستند.

گشتن دنبال چیزی وقتی می‌دانی سر جایش هست بیهوده است.

از موش‌ها خوشم می‌آید. افسانه‌های زیادی در مورد آن‌ها هست. دیده شدنشان از آنچه مردم فکر می‌کنند کمتر پیش می‌آید. موش‌ها موجوداتی خجالتی‌اند. موش‌های قابل‌رؤیت معمولاً یا کم‌سن‌اند یا مریض‌اند یا دارند از گرسنگی می‌میرند. برای تفریح صورت نوزادهای خفته را گاز نمی‌گیرند. رد مواد خوراکی وسوسه‌شان می‌کند، فقط همین. اگر آدم دهان بچه‌اش را قبل از خواباندنش بشوید مشکلی پیش نمی‌آید. و هیچ موش بزرگی به‌اندازهٔ گربه وجود ندارد. همهٔ موش‌ها یک اندازه‌اند.

بهترین شیوهٔ ردیابی یک شماره تلفن بستگی به این دارد که تا چه حد از جایگاه بالایی برخوردار باشی.