کتاب تئاتر و همزادش

در دنیایی که همه چیز ما را به خواب و سکون وامی‌دارد، چقدر دشوار است که بخواهیم با چشمان بسته و کورِ آگاه بیدار بمانیم و در حالت رؤیا بنگریم، زیرا دیدگان حقیقی از درونِ ناخودآگاه می‌نگرند، دیدگانی که خود نمی‌دانند به چه کار می‌آیند، اما نگاهشان به‌سوی درون معطوف است.

در عصری که زندگی مفهوم اصلی خود را از دست داده، بهتر آن است که تمامی عقایدمان را در مورد هستی و حیات زیر سؤال ببریم و با عمق بیشتری بدان‌ها بیندیشیم.

دردی که از درون به اعماق جسمشان تاخته و در تمامی اندام‌ها نفوذ کرده، مانند فشفشه‌های آتش‌زا از روح و روانشان فوران می‌زند.

آنچه مسلم است این است که زندگی همواره با مرگ همراه است.