بریده‌هایی از کتاب سربازهای خسته، پشت خاک ریزهای تخت

استکان‌های خالی را که نگاه می‌کنم گلویم به خاطر چای‌هایی که با تو نخورده‌ام چه‌قدر می‌سوزد