کتاب سربازهای خسته، پشت خاک ریزهای تخت

استکان‌های خالی را که نگاه می‌کنم گلویم به خاطر چای‌هایی که با تو نخورده‌ام چه‌قدر می‌سوزد

استکان‌های خالی را که نگاه می‌کنم گلویم به خاطر چای‌هایی که با تو نخورده‌ام چه‌قدر می‌سوزد

دور این شعله‌های رام‌شده که از سقف اتاق‌هامان می‌آویزیم به‌جز خرمگس‌ها هیچ‌کس نمی‌رقصد

عشق درختی‌ست که با خون من سبز می‌شود و با چشم‌های تو از پا می‌افتد

کویری شده‌ای که از غم‌هایش نم پس نمی‌دهد هر صبح با چهره‌ای تازه بیدار می‌شوی و هر غروب با خط‌های زیادی بر پیشانی‌ات به خواب می‌روی