کتاب در باب دوستی

‌بیایید همیشه این سخن افلاطون را بر لب داشته باشیم که"اگر من عیبی در چیزی می‌یابم آیا نمی‌تواند به این دلیل باشد که خود من معیوبم؟ آیا من همانی نیستم که بر خطا هستم؟ آیا امکان ندارد این خرده گیریم متوجه خودم باشد؟ "

می‌گویند بر دیوار اتاق مطالعه‌ی مونتنی نوشته شده بود: «آنچه یقینی است این است که هیچ چیز یقینی نیست» .

‌ندای الهی نیز این تعصب را یادآوری می‌نماید "بیش از آن چه شایسته است عاقل مباش، ‌ بلکه به اعتدال عاقل باش. "

"ای دوستان من، ‌هیچ دوستی نیست! "

‌اوج کمال معاشرت ایجاد رابطه دوستانه است

‌ما حتی قادریم فضیلت را به‌واسطه‌ اعمال خود و وابستگی شدید و تعصبات‌مان ‌به تباهی بکشانیم.

در خصوص ارتباطات معمول، ‌تنها کافی است به آن نقاط مشترکی متوسل شویم که مانع از گسستن این ارتباط می‌شود.

من برای معاشرت صمیمانه شخص بشاش را بر شخص عاقل ترجیح می‌دهم؛ در بسترم، ‌زیبایی مقدم بر فضیلت است

این دیوانگی است که بر اساس معیارهای خویش درباره صحیح و غلط قضاوت نماییم

‌فردی که شهامت سخن گفتن درباره خویشتن را ندارد، ‌شهامت سخن گفتن درباره هر چیزی غیر از خود را نیز ندارد. ‌

عمل افشا نمودن و نمایش کاستی‌ها‌ی من شاید درسی باشد برای دیگران تا چگونه از آن‌ها‌ بگریزند.

بیشتر از آن که احمق‌ها‌ از عاقلان بیاموزند، ‌این عقلا هستند که از احمق‌ها‌ می‌آموزند

من چندان درباره پاکدامنی فراش خود کنجکاو نیستم. ‌تنها برایم کافی است که بدانم سخت کوش است؛ برایم اهمیتی ندارد که کالسکه ران من بیشتر از یک فرد بیکار قمار می‌کند، ‌یا این که آشپزم ناسزاهای ناشایستی به کار می‌برد. ‌کار من این نیست که به مردم دنیا بگویم که چگونه رفتار کنند (چنان که بسیاری این کار را انجام می‌دهند) بلکه رفتار خود من در این دنیا اهمیت دارد. ‌

محبت دوستان گرمایی معمول است، ‌حرارتی دائمی و ملایم، ‌گرمایی ثابت و آرام، ‌مهربان و هموار که هیچ گاه اوج و حضیض ندارد. علاوه بر این، عشق جنسی جنونی است که در طلب چیزی است که از ما گریزان است.

‌محبت دوستان گرمایی معمول است، ‌حرارتی دائمی و ملایم، ‌گرمایی ثابت و آرام، ‌مهربان و هموار که هیچ گاه اوج و حضیض ندارد