کتاب نام ها و پیکرها

جز عطش دیگر هیچ ‫سکوت ‫دریغ از مواجهه‌ای ‫زنهار از من محبوب من ‫زنهار از آدمیِ در کویر لب‌دوخته ‫از آن رهروِ جامش خالی ‫و از سایهٔ سایه‌اش

ساکن این‌جاییم با یک دست بر گلومان. محال‌بودن همه‌چیز پیشاپیش عیان بود بر آنان که به ابداع باران‌ها برآمدند و تافتند کلمه‌ها را در عذاب غیاب. همین است که در مناجات‌هاشان روزگاری صدای دست‌هایی بود دلباختهٔ مه.

به یاد ایام پرسه می‌زنم تا ابدیت

فردا ‫بامدادان جامهٔ خاک به تنم می‌کنند ‫و آکنده دهانم را از گل‌ها، ‫خواهم آموخت خفتن را ‫در خاطرهٔ دیواری، ‫در نفس‌نفس‌های ‫جانوری رؤیابین.

و بااینهمه دلش را دارم هنوز ‫که آوای نور در وقت مرده‌ای، ‫که رنگ زمان بر دیوار متروکی را دوست بدارم. ‫در نظرم باخته‌ام هرچه بود و نبود. ‫برای تمنا زیاده دور. برای خبر از نبودن زیاده نزدیک.

و عهدی بسته نمی‌شود ‫میان گفتنی‌ها ‫که با دروغ همسنگ‌اند ‫(هرآنچه به گفت درآید دروغی بیش نیست) ‫مابقی سکوت است ‫الا آنکه سکوت هم در کار نیست ‫نه ‫از کلمات ‫عشق که نه ‫غیاب سرمی‌زند ‫اگر بگویم آب، آنگاه می‌نوشم آیا؟ ‫اگر بگویم نان، آنگاه می‌خورم آیا؟ ‫در این شب در این دنیا ‫این شبِ سکوت نامعمول ‫عیب جان اینکه به دیده درنمی‌آید ‫عیب ذهن اینکه به دیده درنمی‌آید ‫عیب روح اینکه به دیده درنمی‌آید ‫از کجا آب می‌خورد این دسیسهٔ ناپیدایی‌ها؟