بریده‌هایی از کتاب انعطاف پذیری هیجانی

شجاعت به معنای نبودِ ترس نیست؛ شجاعت پیش‌رفتن با وجودِ ترس است.

یکی از بزرگ‌ترین پیروزی‌های انسان این است که تصمیم بگیرد در قلبش جایی هم برای شادی و هم برای درد داشته باشد و با ناراحت‌بودن راحت باشد.

وقتی می‌گوییم: «نمی‌خوام شکست بخورم»، «نمی‌خوام شرمنده بشم»، «نمی‌خوام آسیب ببینم»، درحال بیان‌کردن چیزی هستیم که من آن را هدف مردگان می‌نامم

. شما نمی‌توانید شهری را بازسازی کنید که هنوز تحت بمباران است، فقط زمانی می‌توانید این کار را انجام دهید که حمله متوقف و صلح برقرار شده باشد. همین مسئله درمورد دنیای درونی ما صادق است: وقتی ما از جنگیدن با آنچه وجود دارد دست برداریم، می‌توانیم به تلاش‌هایی سازنده‌تر و ارزشمندتر دست بزنیم.

وقتی راه‌حل ما برای مشکلات بیش‌ازحد بزرگ باشد («من به شغل جدید نیاز دارم!»)، ناکامی را فرامی‌خوانیم. اما وقتی به دنبال تغییرات کوچک باشیم («من هر هفته با شخصی خارج از حوزهٔ خودم گفت‌وگو می‌کنم.»)، بهای شکست بسیار ناچیز است. وقتی می‌دانیم قرار نیست چیز زیادی را از دست دهیم، استرسمان کاهش و اعتمادبه‌نفسمان افزایش می‌یابد.

«شما همان کاری هستید که از روی عادت انجام می‌دهید.»

یکی از بزرگ‌ترین پیروزی‌های انسان این است که تصمیم بگیرد در قلبش جایی هم برای شادی و هم برای درد داشته باشد و با ناراحت‌بودن راحت باشد. این یعنی احساساتمان را نه «خوب» یا «بد» بلکه فقط آن‌چنان که هستند ببینیم

به یاد داشته باشید که افکار و هیجان‌ها، مانند درباریان خودخواه، همیشه حقیقت را نمی‌گویند و گذرا هستند

اسیرکردن خودتان زمانی شروع می‌شود که افکار را به‌جای واقعیت قبول می‌کنید.

انعطاف‌پذیری هیجانی فرایندی است که به شما امکان می‌دهد در لحظه باشید، رفتارهای خود را تغییر یا ادامه دهید تا به شیوه‌ای که سازگار با اهداف و ارزش‌های شماست زندگی کنید. فرایند نادیده‌گرفتن هیجان‌ها و افکار دشوار نیست، بلکه آسان‌گرفتن آن هیجان‌ها و افکار، روبه‌روشدن با آن‌ها با شجاعت و شفقت و بعد پشت‌سرگذاشتن آن‌هاست تا اتفاق‌های بزرگی در زندگی شما رخ دهند.

بله، این تصور نادرست در فرهنگ ما وجود دارد که وقتی در درونمان آشوب است باید کاری انجام دهیم؛ باید با آن بجنگیم، اصلاحش کنیم، کنترلش کنیم، ارادهٔ قوی‌مان را بر آن غالب کنیم، مثبت‌اندیش بمانیم. اما کاری که واقعاً باید انجام دهیم از همه ساده‌تر و واضح‌تر است: هیچ‌کاری. این یعنی تجربهٔ درونی را بپذیریم، در برابرش صبور باشیم و بدون تلاش برای یافتن راه خروج از آن‌ها شناخت پیدا کنیم.

زیبایی زندگی از شکنندگی آن جدا نیست.

افکار و هیجان‌ها حاوی اطلاعات‌اند، نه دستور. برخی از این اطلاعات را مبنای عمل قرار می‌دهیم، برخی را موقعیت‌هایی که باید در نظر داشت می‌بینیم و برخی را مهملاتی می‌دانیم که جایشان سطل آشغال است.

تلاش برای کامل‌بودن ـ یا همیشه تمام‌وکمال شادبودن ـ فقط به سرخوردگی و شکست منجر می‌شود

تا پذیرای آنچه درحال‌حاضر وجود دارد نباشیم، نمی‌توانیم خودمان یا شرایط را تغییر دهیم.

ما به خودمان می‌گوییم: «مثبت فکر کن»، «ادامه بده» و «باهاش کنار بیا.» و یک‌دفعه به همین سادگی، انگار هیجان‌های ناخواسته از بین می‌روند. اما درواقع مخفی می‌شوند ـ و آماده‌اند که هر آن بروز کنند. معمولاً با شدتی غافلگیرکننده و نامناسب که در اثر فشاری که متحمل بوده‌اند ایجاد شده است.

در ذاتِ انتخاب خسارت وجود دارد. شما از راهی نرفته دست می‌کشید و هر زیانی مقداری درد، اندوه و حتی پشیمانی به‌همراه دارد.

وقتی ما از جنگیدن با آنچه وجود دارد دست برداریم، می‌توانیم به تلاش‌هایی سازنده‌تر و ارزشمندتر دست بزنیم.

‫تصور کنید چه می‌شد اگر هرکدام از ما به‌جای خودسرزنشگری که اغلب دچارش می‌شویم با همان نوع شفقت و حمایت با خودمان رفتار می‌کردیم؟ این به‌معنای کم‌رنگ‌کردن منفی‌ها یا در عذاب بودن برای غلبه بر آن‌ها یا انکار وجودشان نیست. بلکه به این معنی است که خودمان را به‌خاطر اشتباه‌ها یا نقص‌هایمان ببخشیم تا بتوانیم سراغ چیزهای بهتر و مؤثرتر برویم.

متوجه شدم احساس گناه می‌تواند به من کمک کند اولویت‌هایم را تعیین کنم و گاهی اقداماتم را بازنگری کنم. به‌هرحال، ما درمورد چیزهایی که برایمان مهم نیستند احساس گناه نمی‌کنیم.

نباشیم، نمی‌توانیم خودمان یا شرایط را تغییر دهیم. پذیرش پیش‌نیاز تغییر است. این یعنی به دنیا اجازه دهیم همان‌گونه که هست باشد، زیرا فقط زمانی می‌توانیم با جهان هستی در صلح باشیم که از تلاش برای کنترل آن دست برداریم. همچنان از چیزهایی که دوست نداریم خوشمان نمی‌آید؛ فقط از جنگیدن با آن‌ها دست برمی‌داریم. وقتی جنگ تمام شود، تغییر آغاز می‌شود.

در بسیاری از خانواده‌ها و در بسیاری از نقاط جهان، مدت دشمنی‌ها آن‌قدر طولانی شده که کسی اختلاف اولیه را به یاد نمی‌آورد.

متوجه شدم می‌توانم با تمامیت وجود خودم زندگی کنم، حتی با قسمت‌هایی که زیاد بابتشان خوش‌حال نیستم.

کلمات قدرت بسیار زیادی دارند. یک کلمهٔ اشتباه به چه جنگ‌هایی منجر شده و به ازدواج‌های بی‌شماری پایان داده است. بین استرس و خشم، یا استرس و سرخوردگی، یا استرس و اضطراب یک دنیا تفاوت وجود دارد. اگر نتوانیم برای احساسی که داریم نام مناسبی پیدا کنیم، برقراری ارتباط مناسب برای دریافت حمایتی که لازم داریم دشوار می‌شود.

داستانی که به خودم می‌گویم به‌راحتی می‌تواند منجر به اسارت شود، مرا درگیر فکری خطرناک و نسنجیده کند و تقلاکنان، مانند ماهی‌ای که قرار است شام ماهیگیر شود، به قلاب بیندازد.

استرس کمی که روزانه تجربه می‌کنیم (ظرف غذایی که در لحظهٔ آخر باید پر شود، تلفن همراهی که درست وقتی منتظر یک تماس مهم کاری هستید خاموش می‌شود، قطاری که همیشه تأخیر دارد، انبوه قبض‌هایی که زودبه‌زود از راه می‌رسند) عمر سلول‌های مغزی را تا حدود یک دهه کاهش می‌دهد. (۴)

وقتی انعطاف‌پذیری هیجانی داشته باشید، برای جنگیدن با هوس‌ها انرژی‌تان را هدر نمی‌دهید. فقط تصمیم‌هایی می‌گیرید که با ارزش‌هایتان همسو هستند.

سارا بلیکلی، کارآفرین و مؤسس کمپانی پوشاک اسپَنکس و در مقطعی جوان‌ترین زن میلیاردر خودساختهٔ جهان، توضیح می‌دهد که پدرش هر شب سر میز شام می‌گفت: «خب، بگید ببینم، امروز چطور شکست خوردید؟» این سؤال برای تضعیف روحیه نبود، بلکه پدر می‌خواست فرزندانش را تشویق کند محدودیت‌ها را کنار بزنند؛ هنگام امتحان‌کردن چیزی جدید و دشوار، اشتباه‌کردن ایرادی نداشت، حتی خوب بود.

شجاعت به معنای نبودِ ترس نیست؛ شجاعت پیش‌رفتن با وجودِ ترس است.

انعطاف‌پذیری هیجانی یعنی با داشتن هر تعداد افکار و هیجان‌های ناخوشایند باز هم به‌گونه‌ای عمل کنید که با شیوهٔ زندگی‌ای که می‌خواهید داشته باشید همسو باشد.