کتاب اراده آزاد

تصمیم شما معلول میل خودتان است. بنابراین، شما کاری را انجام دادید که «می‌خواستید» انجام دهید. به گفتهٔ هیوم، شما در منطقی‌ترین حالت ممکن آزاد بوده‌اید.

اگر ما روح غیر فیزیکی داریم، چرا باید به مغزی نیاز باشد که کنش‌های ذهنی‌مان را حمل کند؟

اگر تعین‌گرایی دیدگاه درستی باشد، هر بار که چیزی اتفاق می‌افتد، صرفا یک اتفاق بعدی امکان وقوع دارد. بنابراین، دقیقا زمانی که مه‌بانگ اتفاق افتاد، اتفاق بعدی با قوانین فیزیک به ما تحمیل شد.

برای این‌که بگوییم این تصمیم شما صرفا اتفاق افتاده است، باید بگوییم این تصمیم تصادفی اتفاق افتاد و اگر بگوییم تصمیم شما تصادفی اتفاق افتاد، این با اراده‌داشتن شما سازگاری ندارد حتی نسبت به زمانی که تصمیم شما از پیش تعیین شده بود ناسازگارتر است. اگر تصمیم شما، تصادفی در مغزتان اتفاق افتاده باشد، چه‌گونه می‌توانیم بگوییم شما با ارادهٔ خودتان انتخاب کرده‌اید؟

اگر تصمیم نامطمئن ما بدون علت رخ داد، آنگاه زمانی که این تصمیم را گرفتیم، «هیچ‌چیز» علت انتخاب ما به آن‌صورت که رخ داد نیست و بنابراین، آن انتخاب حاصل ارادهٔ ما است. چرا این‌چنین است؟ به خاطر این‌که اگر قرار باشد تصمیم نامطمئن شما حاصل ارادهٔ شما باشد، باید دو شرط داشته باشد: الف) تصمیم نامطمئن را خود شما گرفته باشید. ب) زمانی‌که تصمیم نامطمئنی گرفتید، هیچ‌چیز شما را مجبور به انتخاب آن نکرده باشد.

ما دربارهٔ این‌که کارکرد پتانسیل آماده‌سازی چیست، نظری نداریم. دشمنان ارادهٔ آزاد فرض می‌کنند پتانسیل آماده‌سازی منجر به انتخاب گزینهٔ ویژه‌ای می‌شود. اما احتمال دارد پتانسیل آماده‌سازی تنها به رخ‌دادن تصمیم نامطمئن ما مرتبط باشد و نه به این مسئله که کدام گزینه بهترین انتخاب است. بنابراین، تفسیر من از داده‌ها کم‌تر از تفسیر لیبت از داده‌ها نیست.

تا زمانی که می‌دانیم تصمیمات ما کم‌تر از هفت ثانیه زمان می‌برند، امکان‌پذیر نیست فعالیت مغزی‌ای که هاینس آن را مشاهده کرد (هفت تا ده ثانیه پیش از تصمیم هشیارانه) امضای عصبی زودهنگامی از تصمیم خودآگاه ما باشد. بسیار قابل قبول‌تر است که در نظر بگیریم فعالیت مغزی در نواحی PC و BA۱۰ کار دیگری انجام می‌دهند. همچنین، تعبیر من داستان متقاعد کننده‌ای را دربارهٔ این‌که این فعالیت مغزی چه کاری انجام می‌دهد فراهم می‌آورد؛ این مطلب با ذخیره‌سازی برنامه‌های بلندمدتی که ناخودآگاه و ناخواسته به وسیلهٔ سوژه ساخته شده‌اند، در ارتباط است.

اگر ما روح غیر فیزیکی داریم، چرا باید به مغزی نیاز باشد که کنش‌های ذهنی‌مان را حمل کند؟