کتاب نوالیس

"حکومت متعلق است به مردم ولی توسط مردم اداره نمی‌شود".

چه روزگار خوبی بود، آن زمان که اروپا سرزمینی مسیحی بود، که یک مسیحیت در این قارۀ متمدن وجود داشت، و زمانی که یک منفعت واحد دورترین ایالات این امپراتوری وسیع روحانی را به هم پیوند می‌داد. یک پادشاه واحد که بدون دارایی‌های این جهانی بسیار، نیروهای عظیم سیاسی را متحد می‌ساخت و اداره می‌کرد.

اگر عقلْ خود را به عنوان قدرت منفی مطلق نشان داده بود که می‌توانست همه‌چیز را نابود کند، از طرف دیگر به عنوان نیروی مثبت نیز مطرح شده بود که نمی‌توانست چیزی خلق کند.

نووالیس که این وضعیت خلأ و بی‌ریشگی را حس می‌کرد، گفت که فلسفه ریشه در دلتنگی و غم غربت Heimweh دارد؛ در نیاز به در خانه بودن، در جهانی اسطوره‌زدایی‌شده.