کتاب آسفالتی ها

که به همهٔ آن‌ها می‌گفت روبات. چون صبح که بیدار می‌شوند، صبحانهٔ همیشگی‌شان را می‌خورند، از خانه بیرون می‌روند و هر روز خدا همان کار همیشگی‌شان را انجام می‌دهند. بعد به خانه برمی‌گردند و شام همیشگی‌شان را می‌خورند و می‌خوابند. خب چرا این آزارشان نمی‌دهد؟

به هر حال همه طوری رفتار می‌کنند که انگار مقصد و هدفی دارند، اما آخر چرا آدم همیشه باید مقصدی داشته باشد؟ چرا اگر کسی جور دیگری باشد، به نظر آن‌ها عجیب و غریب می‌آید؟

برای اینکه... همین‌جوری... شماها همه خیلی جوانید و قدر این را نمی‌دانید. وقتی بزرگ‌تر و پیرتر بشوید، از خدا می‌خواهید کاش بیشتر مهلت و وقت داشتید. زمان گرانبهاترین سرمایهٔ آدم است و اینکه بعضی از آدم‌ها آن را تلف می‌کنند، برای من بسیار وحشتناک است.»

فکر هولناکی به مغزم رسید: نکند؟ از آن فکرها و گمان‌هایی که آدم خوشحال می‌شد اگر جوابی برایش پیدا نمی‌کرد. ولی همین حدس و گمان‌ها وقتی یکباره به ذهن آدم برسد، دیگر آن‌قدر آدم را تعقیب می‌کند و راحت نمی‌گذارد تا جوابی برایش پیدا کند.