حقیقت این است که در آغوشگرفتن کودک گریان او را لوس نمیکند. در عوض، حس امنیت او را پرورش میدهد و همین در دراز مدت سبب خواهد شد احتمال گریهکردن او کمتر شود. کودکی که گریه میکند شروع به پیشبینی این واکنش مثبت میکند که هر زمان گریه کند، کسی هست که به گریه او واکنش نشان دهد. این رابطه علت ومعلولی به کودک حس امنیت و آسایش میبخشد و همچنین به او میآموزد که به والدینش اعتماد کند. یادگیری اعتماد کردن بخشی مهم از رشد اولیه کودک است. اگر والدین به گریههای کودک واکنش نشان ندهند، یا بهطور نامنظم و پیشبینی نشده با او رفتار کنند، او به سرعت احساس میکند تأثیر اندکی بر محیط خود دارد. در چنین موقعیتی، او یاد میگیرد که نمیتواند به اطرافیان خود اعتماد کند.