کتاب آیین دوستیابی و چگونگی نفوذ در دیگران

«یک بار بد کردم و همواره شنیدم، دو بار خوب کردم و هرگز نشنیدم.»

تنها دانشی که در ذهن انسان می‌ماند دانشی است که به کار برده می‌شود.

اگر می‌خواهیم دوست پیدا کنیم، باید از خود بیرون آییم و کاری برای دیگران انجام دهیم

و لرد چسترفلید به پسرش گفت: اگر می‌توانی، عاقل‌تر از دیگران باش‌اما به آنها نگو که عاقل‌تری.

در برخورد با مردم باید به یاد داشته باشیم که همیشه با موجودات منطقی روبه‌رو نیستیم. ما با موجوداتی طرفیم که احساس دارند، موجوداتی که تعصب‌ها بر آنها حاکم است و غرور و منیت به حرکتشان وامی‌دارد.

«به همان اندازه که ما تشنه تأیید هستیم از مقصر جلوه داده شدن بیزاریم.»

کنفسیوس می‌گوید: «وقتی جلوی درگاهِ درِ خانه خودت تمیز نشده درباره برف روی بام همسایه شکوه نکن.»

«از دشمنانی که به تو حمله‌ور می‌شوند نترس، از دوستانی بترس که به تو تملق می‌گویند.»

به قول دکتر جانسون: «جناب، خداوند نیز قصد ندارد انسان را مورد قضاوت قرار دهد تا اینکه روزگارش به سر آید.» پس چرا من و شما چنین نکنیم؟

رالف والدو‌امرسون می‌گوید: «با هر زبانی که صحبت کنی هرگز نمی‌توانی چیزی غیر از آنچه هستی بر زبان آوری.»

باید به یاد آوریم که انتقاد مثل کبوتر جِلد است که همیشه به خانه برمی‌گردد

"عمل" بلندتر از حرف سخن می‌گوید و یک لبخند به ما می‌گوید: «من تو را دوست دارم. از دیدنت خوشحالم. تو مرا سرشار از شادی کرده‌ای.»

بنیامین فرانکلین، که در جوانی بسیار صریح و بی‌پروا بود، چنان سیاستمدار و ماهر در برخورد با مردم شد که سفیر‌امریکا در فرانسه انتخاب شد. راز موفقیت او چه بود؟ او می‌گوید: «من درباره هیچ کسی ــ و هیچ گاه ــ بد صحبت نمی‌کنم... و هر چه خوبی از کسی بدانم بر زبان می‌آورم.»

غالبا یافتن عیب آسان‌تر از پیدا کردن حُسن است.

شکسپیر می‌گوید: «هیچ چیزی یا خوب یا بد نیست. فکر ماست که آن را چنین می‌کند.»

امرسون می‌گوید: «با هر کسی که روبه‌رو می‌شوم به نوعی از من برتر است. به این ترتیب است که از او چیز یاد می‌گیرم.»

هیچ کس به اندازه کسی که لبخندی برای دادن نداشته باشد نیازمند لبخند نیست.

به جای اینکه مردم را محکوم و سرزنش کنیم، بهتر است سعی کنیم آنها را درک نماییم. بیایید سعی کنیم دریابیم چرا آنها بدان گونه رفتار می‌کنند. این کار بسیار مفیدتر و سازنده‌تر از انتقاد است و به جای نارضایتی و دلخوری، موجب افزایش حس همدردی، ظرفیت تحمل و مهربانی می‌شود. «شناختن همه به معنی بخشیدن همه است.» به قول دکتر جانسون: «جناب، خداوند نیز قصد ندارد انسان را مورد قضاوت قرار دهد تا اینکه روزگارش به سر آید.» پس چرا من و شما چنین نکنیم؟

تنها راه نفوذ در دیگران صحبت کردن در راستای چیزی است که آن شخص می‌خواهد.

کسی که برخلاف میلش متقاعد شده، همچنان بر همان اعتقاد سابق باقی است.

ما با انتقاد کردن از دیگران تغییرات پایداری در آنها به وجود نمی‌آوریم، بلکه غالبا دلخوری و ناراحتی آنها را باعث می‌شویم. هانس سلای یکی دیگر از روان‌شناسان بزرگ می‌گوید: «به همان اندازه که ما تشنه تأیید هستیم از مقصر جلوه داده شدن بیزاریم.»

مرتب به خود بگویید: «محبوبیت من، شادی من و احساس ارزش داشتن من، تماما بستگی به مهارت من در مراوده با مردم دارد.»

«افرادی که لبخند می‌زنند قادرند بهتر اداره کنند، بهتر یاد بدهند و بهتر بفروشند و مهم‌تر از همه، کودکان شادتری پرورش می‌دهند. اطلاعات بیشتری در یک لبخند وجود دارد تا در یک اخم. به همین دلیل است که تشویق وسیله آموزشی بسیار مؤثرتری از تنبیه است.»

کسانی که فقط درباره خودشان حرف می‌زنند، فقط به خودشان فکر می‌کنند. به قول دکتر نیکلاس موری باتلی که سال‌ها رییس دانشگاه کلمبیا بود: «افرادی که فقط به خودشان فکر می‌کنند به طرز شگفت‌آوری فاقد تعلیم و تربیتند. این افراد حتی اگر تحصیلات دانشگاهی هم داشته باشند بی‌سوادند.»

شما با علاقه‌مند شدن به دیگران، در کمتر از دو ماه تعداد دوستان بیشتری پیدا می‌کنید تا با دو سال تلاش برای جلب علاقه دیگران به خودتان

«یک مرد، بزرگی خود را با شیوه برخوردش با مردان کوچک بروز می‌دهد.»

اگر می‌خواهیم دوست پیدا کنیم، باید از خود بیرون آییم و کاری برای دیگران انجام دهیم؛ کاری که نیاز به وقت، انرژی، از خودگذشتگی و ایثار داشته باشد.

آیا دوست ندارید یک عبارت جادویی می‌داشتید که جلوی مجادلات را می‌گرفت، نارضایتی‌ها را از بین می‌برد، محبت به وجود می‌آورد، و باعث می‌شد که طرف مقابل بادقت به حرف شما گوش دهد؟ می‌دانم که دوست دارید! آن جمله این است: «من به شما حق می‌دهم که چنین احساسی دارید. اگر من جای شما بودم بدون شک همین احساس را می‌داشتم.»

و لرد چسترفلید به پسرش گفت: اگر می‌توانی، عاقل‌تر از دیگران باش‌اما به آنها نگو که عاقل‌تری.

صبح روز بعد، زودتر از هر روز از خواب بلند شدم و به گل‌فروشی زنگ زدم و از او خواستم شش شاخه گل سرخ با این یادداشت برای همسرم بفرستد: من فکرم به شش چیزی که بخواهم در تو تغییر دهم نرسید. تو را به همین صورتی که هستی دوست دارم. عصر که به خانه برگشتم، فکر می‌کنید چه کسی جلوی در به استقبالم آمد. درست فکر کرده‌اید. همسرم! بغض کرده بود و البته لازم به ذکر نیست که من واقعا خوشحالم که از او عیب نگرفته بودم، هر چند خودش خواسته بود.