کتاب آهنگ افلاک

از موضع عقل، ما در جزیرهٔ پرتی ایستاده‌ایم میان دریای بیکرانی از ابهام.

از یک منظر کیهانی، اکثر دغدغه‌های بشرْ بی‌معنی است و بلکه حقیر.

که فهمیدن همانا لذت است و دانشْ پیش‌نیاز بقاست.

معلوماتْ محدودند؛ مجهولاتْ نامحدود.

ستاره‌ها انیس سیاحان‌اند؛ چه آن موقع با سفینه‌های دریاپیما بر زمین، چه حالا با سفینه‌های فضاپیما در آسمان.

نوع بشر که اصالتاً زادهٔ ستاره‌هاست و هم‌اینک ساکن موقتِ دنیایی به اسم زمین، سفر بازگشت طولانی‌اش را به وطن تازه آغاز کرده.

هر منظومهٔ ستاره‌ای جزیره‌ای است سرگردان در فضا که چندین و چند سال نوری از همسایگان خود دور افتاده. می‌توانم موجوداتی را بر بی‌شمار کره تصور کنم که به خردک‌دانشی می‌رسند و هر یک ابتدا خیال می‌کنند که همه‌چیز خلاصه می‌شود در سیارهٔ ریزه‌میزهٔ آنها و آن چند خورشید محقر. ما در انزوا بزرگ می‌شویم. و به تدریج راه و چاه کیهان را به خودمان یاد می‌دهیم.