بریده‌هایی از کتاب یافتن چیکا

تو پادزهری ابدی برای نگرانیِ منِ آدم‌بزرگ بودی.

آدم می‌تواند افراد محبوبش را فراموش کند. یا دستِ‌کم دیگر به خاطرِ آن‌ها برنگردد.

منِ صحیح و سلامت، ذکر موری را تکرار می‌کردم؛ این ذکر که هر روز وانمود کنم پرنده‌ای روی شانه‌ام نشسته و از آن بپرسم: «آیا امروز، روزیه که می‌میرم؟» و طوری هر روز را زندگی کنم که گویی پاسخ، بله است.

اولین موسیقی‌ای که تاکنون ساخته شده، شاید لالایی باشد.

زیرلبی می‌گوید: «نمی‌خوام فراموشم کنی.»

می‌گویم: اوه، عزیزم، این امکان نداره. آدم نمی‌تونه کسی رو که دوست داره، فراموش کنه. سرش را کج می‌کند، انگار که امری بدیهی را نمی‌دانم. می‌گوید: «چرا، آدم می‌تونه.»

آخرین «واحد درسی» را با همدیگر برداشتیم: راجع به اینکه وقتی آدم می‌فهمد دارد می‌میرد، چه چیزی در زندگی حقیقتاً اهمیت دارد،

و، آن‌طور که کاشف به عمل می‌آید، آدم می‌تواند بیش از یک سفرِ زندگی داشته باشد.

چیکا، نمی‌دانم چند ساعت وقت صرف می‌کردیم تا اینکه فقط نظاره‌ات کنیم، اما چندین و چند ساعت بود، ساعاتی ارزشمند.

چیکا، ارزشمندترین پدیده‌ای که انسان می‌تواند به کسی بدهد، زمانش است، چون هیچ‌گاه نمی‌تواند آن را پس بگیرد، وقتی آدم به پس گرفتن نمی‌اندیشد، یعنی آن را با عشق داده.

او تکرار می‌کند: «چرا این رو نگه داشتی؟» چطوری جواب بدهم؟ چون زمانی باعث خنده‌مان شد؟ چون بعداً باعث گریه‌مان شد؟ چون اکنون به آن زل می‌زنم و با خداوند بحث می‌کنم که چرا امکانِ برآورده کردن چنین درخواست ساده‌ای وجود نداشت؟

در انتهای پرسش‌نامه خواسته شده که این جمله را تمام کنند: «در بزرگسالی می‌خواهم ... بشوم.» چیکا فقط و فقط یک کلمه نوشت. بزرگ.

شاهد ناب‌ترین ارتباط‌ها بین مادرخوانده و فرزندانش بوده‌ام، و شاهد کودکان عاجزی که والدین زیستی‌شان از آن‌ها دوری می‌گزینند. عکسِ این حالت نیز رخ می‌دهد. بعد از مدتی، آدم با حقیقت آشتی می‌کند: عشق، تعیین‌کنندهٔ پیوندهایمان است. عشق، همواره به این نقطه می‌رسد.

اما دیگر پیچک‌هایی که با آن‌ها از این‌سو به آن‌سو تاب می‌خوردیم، داشت ته می‌کشید.

از من پرسیدی: «آقای میچ، کجا داریم می‌ریم؟» گفتم: «هیچ جا.» جواب دادی: «می‌تونیم با همدیگه بریم هیچ جا؟»

چیکا، اگر می‌توانستم چیزی از آن لحظات را تغییر دهم، این بود که کمی بیشتر در آن‌ها بمانم. غوطه‌ورسازی خویش در این ثانیه‌ها تا هرگز فراموشمان نشود.