بریده‌هایی از کتاب اسب چوبی

هیچ مردی هرگز نفهمیده بچه‌دار شدن چه بر سر زن می‌آورد و آدم چقدر باید از خودش بگذرد فقط به بهای این‌که کسی صدایش بزند مامان.

پول می‌تواند از دختری با سری پر از آرزوهای بزرگ، از دختری با چنان اعتمادبه‌نفس و جسارتی که گاه ترسناک می‌شد، بزدل توسری‌خورده‌ای بسازد شبیه من.

مامان و خدایش تا ابد دست از سر من برنمی‌داشتند.

اتفاق که بیفتد ترسش هم می‌رود.

هر زنی به روش خودش بلد است غم و بدبختی‌اش را دور بزند. مامان با شستن و سابیدن. من با ترسیدن و هیچ کاری نکردن.

می‌داند زنی که نام مردی رویش هست اما دل مردی با او نیست از بچه سرراهی هم ترحم‌انگیزتر است؟

دنیا پر از زنانی است که کسی دیگر را دوست دارند و با کس دیگری زندگی می‌کنند.

کسی چه می‌داند حرف هم می‌تواند زنی را بسوزاند درست مثل آب جوش و آهن تفتیده.

مردهایی که به جزئیات توجه می‌کنند همان قهرمانان داستان‌های اسطوره‌ای و جاویدان تاریخ‌اند که باید لای همان کاغذها بمانند یا اگر بیرون آمدند تنها بمانند.

چقدر زندگی را سخت کرده بودم. چقدر از نداری و مستأجری و گرسنگی مثل سگ ترسیده بودم و بابت همین ترس به هر چیزی تن دادم، حتی به زندگی با مردی که دلش با من نبود.

باید یک جایی احساس مفید بودن کنی. باید بابت دانش و مهارتی که برای به دست آوردنش عرق ریخته‌ای از دنیا طلبکار باشی. حقت را بگیری و از خودت رضایت داشته باشی.

آدم‌ها دوست دارند از تو چیزهایی ببینند، چیزهایی هم برایشان تعریف کنی، بلاهایی که به سرت آمده، اتفاقاتی که از سر گذرانده‌ای، خوش‌شانسی‌ها و بدبیاری‌هایت را، تا بتوانند درباره تو حرف بزنند. نظر بدهند. قضاوتت کنند و فکر کنند اگر جای تو بودند چه راهی پیش می‌گرفتند. این آرامشان می‌کند. باعث می‌شود به تو نزدیک شوند. خودشان را دوستت بدانند. رابطه‌ها شکل بگیرند و بعد حتی حرف‌هایی بزنند که دلت را می‌شکند.