کتاب ما هماهنگ شده ایم

در رژیم‌هایی مثل چین، قوانین را با عباراتی چنان مبهم و متضاد می‌نویسند که عملا هر شهروندی دست‌کم روزی یکی‌شان را زیر پا بگذارد. برای اکثریت قریب به اتفاق مردم و در اکثریت قریب به اتفاق مواقع، هیچ پیامدی برای این قانون‌شکنی مرسوم ــ معمولا ضروری ــ وجود ندارد. در رژیمی که ریاکاری به این شکل روال عادی امور باشد، جای تعجب ندارد که اکثر مردم علاقه‌ای به قانون نداشته باشند. اما اگر حکومت حواسش به شما باشد، آن وقت هر گاه که بخواهد حمله کند، ماده و قانون مناسب را در دست دارد. این عبارت‌ها قلاب‌هایی هستند که شهروندان نافرمان را از آن‌ها آویزان می‌کند تا همه ببینند

بزرگ‌ترین وحشت خودکامه این است: همبستگی و همکاری میان رعیت‌هایش. این چیزها را باید در نطفه خفه کرد

فقط یک حقیقت در چین وجود دارد و آن هم این است: «اجازه گفتن حقیقت را نداریم

هانا آرنت، که به بررسی و مطالعه رژیم‌های توتالیتر می‌پرداخت، در مصاحبه‌ای در سال ۱۹۷۴ حرف مشابهی به زبان آورد: «اگر همه همیشه به شما دروغ بگویند، نتیجه‌اش باور کردن دروغ‌ها نیست، بلکه این است که دیگر کسی چیزی را باور نمی‌کند.»

«قدرت سیاسی از لوله تفنگ بیرون می‌آید.» مائو تسه‌تونگ

«نه‌تنها از آدم می‌خواهند که بگوید سیاه سفید است، بلکه باید توضیح بدهید که چرا سیاه سفید است.

خودکامه هیچ علاقه‌ای به حکومت قانون واقعی و منسجم ندارد؛ ایدئالش این است که رعیت‌هایش را همیشه پا در هوا نگه دارد، این‌که همیشه دودل و وحشت‌زده باشند

«نبود اخوت» توصیه ارسطو به جباران بود. او در کتابش، با عنوان سیاست، استدلال می‌کند که جبار باید «تمام عوامل به وجودآورنده این دو چیز را در نطفه خفه کند: اعتمادبه‌نفس و اعتماد.» شهروندان باید نسبت به هم غریبه بمانند، «چرا که اگر همدیگر را به‌خوبی بشناسند، کم‌کم به هم اعتماد خواهند کرد.»

چین تمام آرمان‌گرایی، اصول و اخلاقیات از صفحه روزگار محو شده است. مردم فقط به فکر منافع شخصی خودشان‌اند، در نتیجه در دیگران هم پست‌ترین انگیزه را می‌بینند.» مثل ضرب‌المثل چینی «از چشم خوک انسان‌ها را دیدن

این قرار حزب کمونیست با مردمش است: شما تسلیم دیکتاتوری ما می‌شوید و ما در عوض به شما رفاه، حفاظت و امنیت می‌دهیم. این قرارداد اجتماعی نانوشته چین است

در کتاب ارباب شانگ آمده است: «وقتی مردم ضعیف‌اند، حکومت قوی است؛ وقتی مردم قوی‌اند، حکومت ضعیف است. در نتیجه، حکومتی که راه را در اختیار دارد، خودش را وقف تضعیف مردم می‌کند.»

در توصیف قدرت بدون محدودیت نوشت: «هیولایی آزاد.» درباره فساد نوشت: «در این کشور عادی است، قانون نانوشته است. لازم نیست وارد فساد شوید، فساد وارد شما می‌شود. همه‌جا دنبالتان می‌آید. هیچ‌کس پاک نمی‌ماند.

اگر قرار باشد سانسورچی‌ها یک‌شبه تمام ارتباطات را با خارج قطع کنند، اکثر مردم حتی متوجه هم نخواهند شد.

هنگامی که عموم مردم فهمیدند تغییر قانون اساسی به شی جین‌پینگ اجازه می‌دهد رئیس‌جمهور مادام‌العمر شود، فهرست واژگان ممنوعه بسیار بلند بود. در ویبو نه برای واژه‌ها و جملات واضحی مثل «جلوس»، «امپراتور من»، «همه به امپراتور درود بفرستید» جایی بود ــ و نه می‌شد به مزرعه حیوانات، داستان جورج اورول درباره تمامیت‌خواهی، ارجاع داد.

بزرگ‌ترین وحشت خودکامه این است: همبستگی و همکاری میان رعیت‌هایش. این چیزها را باید در نطفه خفه کرد

صدها یا هزاران دانشجو، کارگر و تماشاگر را زیر گرفتند، به‌شان تیراندازی کردند و مضروب ساختند؛ هنوز عدد دقیقش را نمی‌دانیم.

خودکامه‌ای که می‌خواهد حقیقت خودش را بیافریند، باید کلمه را فتح کند.

خودکامه هیچ علاقه‌ای به حکومت قانون واقعی و منسجم ندارد؛ ایدئالش این است که رعیت‌هایش را همیشه پا در هوا نگه دارد، این‌که همیشه دودل و وحشت‌زده باشند.

تبلیغات حکومتی چین همین حالا هم معترضان را «اوباش خشن» و اعتراضاتشان را «فتنه» ای حامل «قطارهای تروریسم» نامیده است.

«اگر همه همیشه به شما دروغ بگویند، نتیجه‌اش باور کردن دروغ‌ها نیست، بلکه این است که دیگر کسی چیزی را باور نمی‌کند.»

در چنین دنیایی، باهوش‌ها افراد خوش‌فکر و خردمند نیستند؛ حیله‌گران و فریب‌کاران‌اند. در چنین دنیایی جایی برای عقل سلیم نیست، یا شاید بهتر است بگوییم جهل عقل سلیم جدید است و برای بقا یا پیشرفت‌های فرصت‌طلبانه ضروری است

پخش جلسات دادگاه‌های نمایشی مخالفان سیاسی و دگراندیشان که دهه‌هاست بخش ثابتی از اخبار شبانگاهی ملی است یکی از همین تمهیدات است. حالا رئیس‌جمهور شی سلاح تازه‌ای به دست دستگاه امنیتی و تبلیغاتی‌اش داده است: اعتراف تلویزیونی. جلسات شرمساری عمومی، که یکی از مشخصه‌های اصلی حکومتِ وحشت در دوران انقلاب فرهنگی بود،

از تابستان ۲۰۱۳، شبکه حکومتی سی‌سی‌تی‌وی (تلویزیون مرکزی چین) نمایش بی‌پایانی از کسانی که بازداشت یا قبلا «ناپدید» شده‌اند برای بینندگانش پخش می‌کند. آنان در مجموعه «مصاحبه‌ها» یی که اکثراً در زندان ضبط شده‌اند، نقش گناهکار توابی را بازی می‌کنند که به اشتباهاتش اعتراف می‌کند

یکی از افراد درون سیستمِ پکن می‌گوید که کارمندان قوه قضائیه معمولا «بی‌ادب، پرخاشگر، ازخودراضی و بی‌توجه‌اند». در بازجویی‌ها «قوانین زیر پا گذاشته می‌شوند» و معمولا از «زور» استفاده می‌شود. قضات «به قوانین پایبند نیستند؛ به قربانیان و وکلا حتی گوش هم نمی‌دهند». همچنین «رشوه می‌گیرند و بر اساس روابط حکم می‌دهند».

سفیر چین در آفریقای جنوبی در مقاله‌ای برای نسخه انگلیسی روزنامه مردم نوشت: «حزب کمونیست چین همیشه به دنبال شادی مردم و پیشرفت]... [بشر بوده است. امروزه، ۱/۳ میلیارد چینی در جهانی عاری از وحشت جنگ یا درگیری، از آرامش، آزادی و خوشبختی برخوردارند. چین با سریع‌ترین پیشرفت در حقوق بشر خود و بهترین عملکرد در پاسداری از حقوق بشر الگوی جدیدی برای آرمان جهانی حقوق بشر پدید می‌آورد.»(۵۲)

کسی که مهار گذشته را در دست دارد آینده را هم کنترل می‌کند

چین، که خودش را کمونیست می‌نامد، مدت‌هاست که یکی از نابرابرترین کشورهای جهان است.

پیام روشن است. حزب می‌تواند یک‌شبه هر وکیلی را به مجرم و هر قهرمانی را به آدمی معمولی تبدیل کند.

واژه چینی حاکمیت قانون «فا ژی» است و از دو واژه فا (قانون) و ژی (حکومت) تشکیل شده است. ناظران چین سال‌ها در شگفت بودند که حزب این ایده را کجا به کار خواهد بست. آیا به‌آرامی و با احتیاط در مسیر «حاکمیت قانون» مد نظر ما قدم خواهد گذاشت؟ یا هدف «حکومت با قانون» است؟ ــ به این معنا که قوانین صرفاً ابزارهایی در خدمت قدرت باشند. البته مدت‌هاست که این معما حل شده است. شخص شی جین‌پینگ نقش قوانین را با «دسته چاقویی در دست حزب» مقایسه کرده است.

آیا واقعاً فکر می‌کنند که می‌توانند با این شعارهای کلیشه‌ای مردم را تحت تأثیر قرار دهند؟ دوست دوران دبیرستانش اذعان کرد البته که پوسترها احمقانه‌اند. «اما اهمیتی ندارد.» سپس پیغام واقعی‌شان را توضیح داد: «ما می‌توانیم دیوارها را با این چیزها بپوشانیم. شما چطور؟»