بریده‌هایی از کتاب مقابله با نگرانی و اضطراب

خداوندا به من آرامشی عطا کن تا بپذیرم آنچه را که نمی‌توانم تغییر دهم، شهامتی ده تا تغییر دهم آنچه را که می‌توانم تغییر دهم و بینشی ده که تفاوت آن دو را بدانم.

«با حقیقت روبرو شو، به نگرانی خاتمه بده، امید داشته باش و گام اول را بردار».

برای فرد عاقل هرروز آغاز عمری تازه و زندگی‌ای جدید است.

«بها و ارزش هر چیز برابر با همان عمری است که برای آن صرف کرده‌اید، چه اکنون چه در گذشته». به‌عبارتی‌دیگر، اگر برای هر چیزی بهایی بیش‌ازحد لزوم از عمر و زندگی خود پرداخت کنیم، بی‌شک ما نادان هستیم.

بخواهید و آن به شما داده خواهد شد؛ بجویید حتماً می‌یابید؛ در بزنید، حتماً در به‌سوی شما گشوده خواهد شد.

با آبی که از نهر گذشته نه دانه‌ای را می‌توان آرد کرد نه کندهٔ درخت را قطعه‌قطعه کرد؛ اما می‌توان صورت خود را پر چین‌وچروک و زخمی در معده ایجاد کرد!

من و شما بین دو ابدیت جاودان گرفتار هستیم؛ گذشته‌ای طولانی که تا ابد گذشته و آینده‌ای که هنوز از راه نرسیده است. ممکن نیست ما بتوانیم، حتی برای لحظه‌ای، در یکی از این دو ابدیت زندگی کنیم. پس آگاه باشیم که با سماجت بر این امر جسم و روح خود را ویران خواهیم ساخت.

مونتانی، فیلسوف معروف فرانسوی، نیز مرتکب چنین اشتباهی شد. او می‌گوید: «زندگی من پر از پریشانی و بیچارگی‌های زیادی بوده، اما اغلب آن‌ها هرگز اتفاق نیفتاده است»؛ و چنین بوده زندگی من و نیز چنین بوده زندگی تو.

«زمانی که انسان برای اَدای تکلیفی گماشته شده و به‌طور کامل در کار غوطه‌ور است، آرامشی برآمده از عمق جان، اطمینان و امنیتی تسکین‌دهنده و نوعی کرختی و بی‌حسی لذت‌بخش، اعصاب او را تسلا می‌بخشد».

«کسانی که نمی‌دانند چگونه با نگرانی‌های خود بجنگند، جوان می‌میرند.»

نمی‌خواهم درگذشته زندگی کنم یا برای شیر ریخته شده گریه و زاری کنم. من می‌خواهم این ضربه را متحمل شوم و اجازه نخواهم داد که این ضربه مرا به‌زانو دربیاورد.

به‌عبارت‌دیگر، ویلیام جیمز می‌گوید ما نمی‌توانیم با تصمیم‌گرفتن در فکر خود احساساتمان را تغییر دهیم، اما این توانایی در ما وجود دارد که با تصمیم گرفتن، عمل خود را تغییر دهیم. وقتی ما اعمال خود را تغییر دهیم، احساساتِ خود را به‌طور خودکار دگرگون کرده‌ایم.

قدرشناسی مانند گل‌سرخی است که باید آن را آبیاری کنیم. گل‌سرخ نیاز به پرورش دارد، اما علف هرز این‌طور نیست.

من به‌واسطهٔ تجربیات باارزش خودم به این نتیجه رسیدم که با مکتوب‌کردن این پرسش و پاسخ‌ها آسان‌تر می‌توانید مشکل را حل نمایید. در حقیقت، نوشتن حقایق امر روی کاغذ و بیان واضح گرفتاری‌هایمان، به‌خودی‌خود، قدم مؤثری در رسیدن به تصمیمی معقول و منطقی است. نظر به اینکه، چارلر کترینگ گفت: «مسئله‌ای که جزءبه‌جزء شرح داده‌شده، مشکلی است که نیمی از آن حل‌شده است».

«وقتی لیموترشی نصیب شما شده، با آن شربتی شیرین درست کنید».

یکی از سخنان زیبا و فصیحی که از زبان رئیس کشوری جاری شده این است: «کینه‌جویی برای هیچ‌کس، خیرخواهی برای همه...»

زندگی درک وجود هرروز و هر ساعت است.

زین پیش نشان بودنی‌ها بودست پیوسته قلم به نیک و بد فرسودست اندر تقدیر آنچه که بایست بداد غم خوردن و کوشیدن ما بیهودست

ارزشمندترین دارایی ما امروز است. امروز تنها ثروت بی‌شک و شبههٔ ماست.

قانون دوم: اگر شما مشکل و نگرانی دارید، فرمول سحرآمیز ویلیس اچ. کریر را به کار ببندید. ۱. از خودتان بپرسید بدترین چیزی که ممکن است اتفاق بیفتد چیست؟ ۲. ازنظر فکری خود را آماده کنید تا اگر مجبور هستید آن امکان را بپذیرید. ۳. سپس با آرامش، برای اصلاح و بهبود آن اوضاع اقدام کنید.

سال‌ها پیش، فهمیدم بااینکه نمی‌توانم مانع انتقاد ناعادلانهٔ مردم شوم، می‌توانم کاری مهم‌تر انجام دهم؛ اجازه ندهم انتقاد ناعادلانهٔ آن‌ها مرا ناراحت و آزرده کند.

به‌طور میانگین، در ایالات‌متحده، هر ۳۵ دقیقه یک نفر خودکشی می‌کند و به‌طور تقریبی در هر دو دقیقه، شخصی دچار جنون می‌شود. اگر این افراد، کسانی که به مرحلهٔ جنون و خودکشی رسیده‌اند، از آرامش حاصل از دعا و عبادت برخوردار بودند، اکثر این جنون‌ها و خودکشی‌ها هرگز به وجود نمی‌آمد.

من مردانی را می‌شناسم که مذهب را مختص زنان و کودکان و واعظان می‌دانند. آن‌ها خود را مرد واقعی می‌نامند و افتخار می‌کنند که به‌تنهایی با کشمکش‌های زندگی مبارزه کنند. ولی بسیاری از این افراد، وقتی بدانند مشهورترین مردان واقعی دنیا هرروز دعا می‌کنند و نماز می‌خوانند، به‌طور حتم متعجب خواهند شد. برای مثال، کسی از همین مردان واقعی، جک دمپسی، به من می‌گفت هیچ‌وقت بدون خواندن دعا به بستر نرفته است و قبل از غذا خوردن همیشه اول خدا را شکر می‌کند. می‌گفت، هرروز، در حین تمرین برای مسابقات دعا و نماز می‌خواند. در مسابقات قهرمانی، قبل از شروع مسابقه، بازهم با خدا راز و نیاز می‌کند. او می‌گفت: «دعا و راز و نیاز با خداوند به من اعتمادبه‌نفس، شهامت و شجاعت برای مبارزه می‌داد».

آیا دلهرهٔ فردا، زندگی امروز مرا تباه ساخته و رؤیای گلستان سحرآمیز، لحظات اکنون مرا ناخوشایند کرده است؟ آیا با نشستن و اشک ریختن بر آرامگاه حوادث گذشته، لحظات شیرین اکنون را غم‌انگیز نموده‌ام؟ آیا هرروز صبح که از خواب برمی‌خیزم، مصمم بر آنم که امروز را غنیمت بشمارم و بیشترین بهره را از این ۲۴ ساعت ببرم؟ آیا با زیستن در کپسول‌های نفوذناپذیر روزانه، از زندگی خود بهرهٔ بیشتری می‌برم؟ چه زمانی باید این کار را شروع کنم؟ هفته آینده؟ فردا؟ امروز؟

این دعای باارزش از زبان دکتر رین‌هولد نیبور است. خداوندا به من آرامشی عطا کن تا بپذیرم آنچه را که نمی‌توانم تغییر دهم، شهامتی ده تا تغییر دهم آنچه را که می‌توانم تغییر دهم و بینشی ده که تفاوت آن دو را بدانم. قبل از اینکه نگرانی شما را شکست دهد و روح شما را متلاشی سازد، اصل چهارم چنین است. قانون چهارم: با امور تغییر نیافتنی همراهی کنید.

«دو مرد زندانی از پشت میله‌های زندان بیرون را می‌نگریستند. یکی خاک و گل را می‌دید و دیگری ستاره‌ها را»

هاری امرسون فاسدیک در کتاب خود، «توان و اراده تا نِیل به مقصود»، بیان می‌کند: «ضرب‌المثلی اسکاندیناوی می‌گوید کهسختی، غرش تندباد و طغیان دریا وایکینگ‌ها را مقاوم و مقتدر نمود. شاید بعضی از ما باید این ضرب‌المثل را سرمشق زندگی خود قرار دهیم.

معتقدم ریشهٔ همهٔ گرفتاری‌ها همین است. وقتی افراد کاری را که مطابق میل آن‌ها نیست انجام می‌دهند، اغلب دچار مشکلات روحی می‌شوند.

مادرم همیشه روحیه‌ای حاکی از امیدواری داشت و نماد توکل و پیروزی بود. هنوز صدای او در گوشم می‌پیچد. هنگامی‌که مشغول کار کردن بود، می‌خواند: آرامش، آرامش، آرامش اعجاب‌انگیز آن را از خداوند آسمان‌ها طلب می‌کنم، خداوندا روح مرا تا همیشه در انتهای امواج بی‌انتهای عشق غوطه‌ور ساز.

ناپلئون بناپارت می‌گفت: «هیچ‌کس جز خودم مقصر سقوط من نبوده است. من بزرگ‌ترین دشمن خودم و دلیل تقدیر مصیبت‌بارم هستم».