بریده‌هایی از کتاب پرسش های اساسی فلسفه

منِ فریبکار حقیقتی را می‌دانم که از منِ فریب‌خورده پنهان می‌شود.

بنابراین، آیا چنین کسی با کم شدن نور همه چیز را بهتر می‌بیند؟ آیا با این‌که او هم مثل من در تاریکی پایش به چیزهایی گیر می‌کند و سکندری می‌خورد، شب را مثل روز روشن می‌بیند، و با این‌که بهتر از من موانع سر راهش را می‌بیند، آیا روز در نظرش مانند شب تاریک است؟ آیا ما واقعا می‌توانیم این را بفهمیم؟