کتاب دوران تحقیر

تهدید واقعی، نه درد بود و نه کشتار. ابتکارهای سادیسمی (مردم‌آزارانه) آنهایی بود که در برویشان بسته شد. در همه کشورها، کسانی که این شغل را انتخاب می‌کنند، معمولا پست‌ترین افرادند.

ارزش اثر هنری نه حاصل شوق و آرمان‌گرایی است و نه حاصل وارستگی‌ای که به آن زندگی می‌بخشد، بلکه حاصل هم‌آهنگی و وفاق موجود بین چیزی است که بیان می‌دارد با وسایلی که به‌کار می‌برد.

باید منتظر ماند. همین و بس. باید با زمان زیست. باید مثل چراغ شب‌زنده‌داری با زنده‌بودنی خفیف به حیات ادامه داد، مثل مفلوجان، مثل محتضران، با این اراده سمج و پنهان، همچون چهره‌ای در عمق ظلمت. وگرنه، دیوانگی. چند روز؟