کتاب ایوانف

«گل‌ها به بهار بازمی‌گردند، اما اثری ز شادمانی نیست»

ساشا: خیلی چیزها هست که مردها حالی‌شان نیست. هر دختری بیشتر طرف مردی که شکست خورده کشیده می‌شود تا کسی که موفق است، چون چیزی که او دلش می‌خواهد عشق پرشور است... می‌فهمی؟ عشق پرشور. مرد سرش گرم کارش است و به همین خاطر عشق برایش یک امر ثانوی و فرعی است. گپ زدن با زنش، پرسه زدن باهاش توی باغ، وقت را باهاش خوش گذراندن، سر قبرش یک خرده گریه کردن ـ والسلام. ولی در نظر ماها عشق حیات است. من تو را دوست دارم، و این به آن معنی است که در این فکرم که چطور دلتنگی‌ات را درمان کنم، چطور تا آن سر دنیا دنبالت بیایم... اگر بروی سر کوه، دنبالت می‌آیم؛ اگر توی پرتگاه بیفتی، همراهتم...

تنها تقصیر ایوانف ضعف است، طوری که دلش نمی‌آید بورکین را بیرون کند. دیگر اینکه بیش از حد به مردم اعتماد می‌کند! دار و ندارش را دزدیدند و چاپیدند، هرکس عشقش می‌کشید می‌توانست با استفاده از بلندنظری‌اش جیب خودش را پر کند.

دکترها درست مثل وکلااند؛ تنها تفاوتشان این است که وکلا فقط آدم را می‌چاپند، درحالی‌که دکترها آدم را هم می‌چاپند و هم می‌کشند.

زندگی همین است... به یک گل می‌ماند که شاد و خندان توی چمن شکفته می‌شود: یک بز سرمی‌رسد، می‌بلعدش، و همه‌چیز تمام می‌شود...

دکترها درست مثل وکلااند؛ تنها تفاوتشان این است که وکلا فقط آدم را می‌چاپند، درحالی‌که دکترها آدم را هم می‌چاپند و هم می‌کشند.

ایوانف خود به‌تنهایی بیانگر زمینه‌های مشترک آثار این نویسندهٔ تلخ‌کام و پوزخندزننده بر پوچی‌های حیات افراد و جوامع عصر او در روزگار سپری‌شدهٔ نظام تزاری روسیه است.

دکترها درست مثل وکلااند؛ تنها تفاوتشان این است که وکلا فقط آدم را می‌چاپند، درحالی‌که دکترها آدم را هم می‌چاپند و هم می‌کشند.