کتاب زندگی در سایه اساطیر

از نظر فروید، اسطوره نظم روان‌شناسانه رؤیاست.

ارزش یک آیین مؤثر در این است که هرکسی تعریف خودش را داشته باشد، درحالی‌که جزمیت دینی و تعاریف، تنها آشفتگی به بار می‌آورند. جزمیت دینی و تعاریف که بار منطقی پیدا می‌کنند نه‌تنها اساساً مفید نیستند بلکه مانع مراقبه دینی می‌شوند، زیرا فهم هرکس از حضور پروردگار، درواقع، بستگی به ظرفیت معنوی فرد دارد نه چیز دیگر.

باید به این نکته اشاره کرد که یونانیان چه در همدردی و چه در وفاداری همیشه طرف انسان را می‌گرفتند؛ برعکس، عبریان طرف خدا بودند.

ما در عصر سختی زندگی می‌کنیم و هرچیزی که ما را از این دنیای وانفسا نجات دهد، نیک تلقی می‌کنیم.

عالمی که برای رهایی از آن تلاش می‌کنیم توهم رؤیاگونه‌ای است که در چرخه‌های مکرر، ظهور و افول پیدا می‌کند.

کلمه بودا یعنی، «بیدارشده، بیداردل یا رستگارشده» از ریشه فعل سانسکریت «بود» (budh) است که به‌معنای «اندازه گرفتن عمق، به ته رخنه کردن» است.

وفاداری در ازدواج تأیید عشق است.

زندگی به توهماتی که به آن قوام می‌بخشند، نیاز دارد؛ و اگر این نمادها از بین بروند، دیگر چیزی برای اعتقاد به اصول اخلاقی و اطمینان وجود نخواهد داشت

موسیقی و هنر روان ما را با عالم هستی یک‌سو و هماهنگ می‌کنند

از نگاه من کارکرد آیین این است که نه‌تنها ظاهر زندگی انسان را شکل می‌بخشد بلکه اعماق آن را نیز مشخص می‌کند.

همسایه مرموز ما امروزه دیگر حیوانات یا گیاهان یا حتی آن گنبد آسمانی با سیارات شگفت‌انگیز درخشانش نیست. فرابنیوس به این موضوع اشاره می‌کند که ما با علم، از این نوع افکار، اسطوره‌زدایی کرده‌ایم و هم‌اکنون کانون راز، خود انسان است

از نظر بودا چیزی که ما را از بهشت بازمی‌دارد، حسادت یا خشم خداوندی نیست بلکه تعلقات غریزی ما نسبت به زندگی است.

اسطوره‌ها حامی ذهنی آیین‌ها و آیین‌ها، نمود عملی اسطوره‌هایند.

در مصر این قانون را «مَآت»، در سومر «مِه»، در چین «تائو» و در سانسکریت «دارما»

در انجیل توما جمله‌ای از مسیح آمده «ملکوت خداوند در سراسر زمین گسترده است و انسان‌ها آن را نمی‌بینند.»

در زمان‌های باستان، برای رویدادهای اجتماعی آیین برگزار می‌کردند و برای اینکه به آن عمق ببخشند رنگ مایه دینی به آن اضافه می‌کردند.

کل زندگی یک ساختار است.

آیین‌های قربانی کردن انسان که در تمامی فرهنگ‌های جنگل‌های استوایی مرسوم بود، تقلید اسطوره‌ای و کاملا واقعی و منزجرکننده از زندگی نباتی بود؛ یعنی همان‌گونه که جوانه‌های تازه از گیاهان مرده و پوسیده بیرون می‌آید، در مورد انسان نیز می‌تواند این موضوع صدق کند. مردگان خاک می‌شوند تا دوباره زنده شوند و چرخه زندگی دنیای گیاهان، الگویی برای اسطوره‌ها و آیین‌های بشری شدند.

برای اینکه، از نظر یونگ به «فردیت» برسیم و به‌عنوان یک فرد آزاد زندگی کنیم، باید بدانیم چگونه و چه زمانی نقاب‌های نقش‌های مختلف زندگی را بزنیم و برداریم.

عالمی که برای رهایی از آن تلاش می‌کنیم توهم رؤیاگونه‌ای است که در چرخه‌های مکرر، ظهور و افول پیدا می‌کند.

در حال حاضر اولین و مهم‌ترین تأثیر نماد اسطوره‌ای زنده، این است که انرژی‌های زندگی را بیدار کند و به آنها جهت دهد.

با این حال، زمانی که نمادهای درست‌شده گروه اجتماعی دیگر کارساز نباشد، و نمادهایی که کارسازند دیگر جزو گروه محسوب نشوند، در آن صورت فرد متزلزل می‌شود، می‌شکند و از خود بیگانه می‌شود. در آن صورت ما با چیزی مواجه می‌شویم که می‌توان آن را آسیب‌شناسی نماد نامید.

با این حال، زمانی که نمادهای درست‌شده گروه اجتماعی دیگر کارساز نباشد، و نمادهایی که کارسازند دیگر جزو گروه محسوب نشوند، در آن صورت فرد متزلزل می‌شود، می‌شکند و از خود بیگانه می‌شود. در آن صورت ما با چیزی مواجه می‌شویم که می‌توان آن را آسیب‌شناسی نماد نامید.

بودا کسی است که به آگاهی یکی شدن نه با بدن بلکه با داننده بدن رسیده؛ به آگاهی یکی شدن نه با اندیشه بلکه با داننده اندیشه‌ها رسیده؛ یعنی به آگاهی یکی شدن با آگاهی رسیده؛ با دانستن اینکه گذشته از این، ارزش او از قدرتش که آگاهی را ساطع می‌کند می‌آید ـآن‌چنانکه ارزش لامپ در قدرت نورتابی، سنجیده می‌شود.

یک آیین مجموعه‌ای از نمادهای اسطوره‌ای است و زمانی که فرد در یک نمایش آیینی شرکت می‌کند به‌طور مستقیم با این نمادها نه به‌مثابه روایات کلامی وقایع تاریخی گذشته، حال و آینده بلکه به عنوان مکاشفاتی که همیشگی و ابدی‌اند ارتباط پیدا می‌کند.

واژه یوگا از ریشه سانسکریت از فعل یوج (yuj) گرفته شده که به معنای «وصل کردن، ارتباط دادن یک چیز به چیز دیگر» است که به عمل پیوند دادن ذهن به منشأ ذهن، یا خودآگاهی به منبع خودآگاهی است؛

در غزل نیز فرم خاصی وجود دارد. شاعر در غزل قدرت و بیانی را نشان می‌دهد که بدون این فرم هرگز نمی‌توانست به آن دست یابد و بنابراین نظم جدیدی از آزادی نیز به‌وجود می‌آورد.

چهارمین مرتبه از عشق، عشق همسران به همدیگر است. راهبه مسیحی حلقه ازدواج معنوی با مسیح را به دستش می‌کند. پس، هر ازدواجی که با عشق باشد معنوی است.

مثال آوردن از اساطیر جنگ بنا به دلیلی مشخص راحت‌تر از اساطیر صلح است؛ زیرا نه‌تنها ناسازگاری بین اقوام جزو معمول تجربه بشر بوده، بلکه واقعیت تلخی که باید شناخت این است که کشتن پیش‌شرط تمام زندگی است: زندگی از زندگی به حیات خود ادامه می‌دهد، زندگی را می‌خورد و در غیر این صورت نمی‌تواند به حیات ادامه دهد. برای عده‌ای این نیاز وحشتناک، اساساً غیرقابل قبول است، و چنین اقوامی بعضاً اسطوره‌هایی را ساخته‌اند تا به صلح ابدی برسند

می‌توانم بگویم که یکی از بزرگ‌ترین مشکلات جامعه مشکل‌دار ما درست همین است که جوانانی که در سرزمین‌های محافظت‌شده زندگی کاملا صلح‌آمیز وطنی، بزرگ می‌شوند، وقتی ناگهان مجبور می‌شوند که نقش مبارز را بازی کنند، هیچ پذیرش روانی ندارند یا اگر هم هست کم است. در نتیجه، این جوانان از لحاظ معنوی و روانی برای نقش‌های لازم در این بازی کهن زندگی، آمادگی پیدا نمی‌کنند و از احساسات اخلاقی غیرمقتضی خود نمی‌توانند در جهت حمایت از این نقش استفاده کنند.