کتاب اعترافات یک جنایتکار اقتصادی

هرچه میزان شناختم از افراد تصمیم‌گیر و مؤثر در شکل‌دهی جهان بیشتر می‌شد، شک و تردیدم نسبت به توانایی‌های آنان و اهدافشان افزایش می‌یافت.

کلودین به من می‌گفت دو هدف عمده در کارم وجود دارد: اول اینکه می‌بایست وام‌های کلان بین‌المللی را توجیه اقتصادی کنم، به‌طوری که این پول‌ها از سر گشاد قیف پروژه‌های عظیم مهندسی ـ ساختمانی وارد و از ته تنگ آن به شرکت مِین و سایر شرکت‌های آمریکایی (از قبیل بکتل، هالیبرتون، استون و وبستر، و «براون و روت») برگردانده شوند. دوم، می‌بایست کاری کنم که کشورهای وام‌گیرنده ورشکسته شوند (البته بعد از پرداخت پول به شرکت مِین و سایر پیمانکاران آمریکایی)، به‌طوری که تا ابد مدیون وام‌دهندگان باقی بمانند و، زیر بار منت، هنگامی که ما نیاز به ایجاد پایگاه نظامی، رأی‌گیری در سازمان ملل و یا دسترسی به نفت و منابع طبیعی و امثال آن داشتیم، مجبور باشند به مساعدت و طرفداری ما برخیزند.

به ازای هر صد دلار نفت خام خروجی از جنگل‌های باران‌زای اکوادور، شرکت‌های نفتی هفتاد و پنج دلار دریافت می‌کنند. از بیست وپنج دلار باقی‌مانده، سه‌چهارم آن باید بابت بازپرداخت بدهی خارجی صرف شود. آنچه باقی می‌ماند عمدتاً هزینه‌های نظامی و دولتی را پوشش می‌دهد و صرفاً حدود ۲.۵ دلار برای بهداشت، آموزش و پرورش و برنامهٔ کمک به فقرا باقی می‌ماند. (۹) نتیجه آنکه از هر صددلار ارزش نفت خامی که از آمازون به تاراج می‌رود، کمتر از سه دلار به مردمی می‌رسد که بیشترین نیاز را دارند؛ مردمی که بیشترین آسیب را از احداث سدها، حفاری‌ها و خطوط لولهٔ نفتی دیده‌اند و از فقدان مواد غذایی و آب آشامیدنی در حال مرگ هستند.