کتاب واقعیت درمانی

هر کس از اصول کلی واقعیت‌درمانی استفاده نماید و بکوشد به فردی کمک کند تا رفتاری مسئولانه‌تر در پیش گیرد، اساساً با روان‌پزشک فرقی ندارد، یا از این لحاظ با والدینی که در حد توانشان تمام تلاش خود را برای تربیت کودک و تبدیل او به یک شهروند مسئولیت‌پذیر می‌کنند، فرقی ندارد.

آن‌ها بدون شک هلن را همان‌گونه که بود پذیرفته بودند، اما مسئله در این بود که کسی نفهمیده بود برداشتن گام بعدی هم لازم است؛ یعنی او را همان‌گونه که هست بپذیریم و در عین حال رفتارهای مسئولیت‌گریزانۀ او را نپذیریم.

آنی فهمید که قبل از آن‌که رابطۀ آن‌ها به حدی عمیق شود که هلن بتواند به طور کامل به او تکیه کند، نمی‌تواند در او تغییری ایجاد کند.

مورد ماریا نشان می‌دهد کلید ایجاد رابطۀ عاطفی این است که نه زود منصرف شویم نه فشار بیش از حد بیاوریم.

دختران شرایط انضباطی را می‌پذیرند اما تنبیه را خیر؛ آنان میان این دو، از راه مشاهدۀ خشمگین شدن شخص انضباط دهنده یا خشمگین نشدن او و رضایتمندی وی با نیروی پایداری، تفاوت قائل می‌شوند. آنچه موجب ادامۀ کار من با او شد فقط این بود که من نه احساس خشم داشتم نه در کارم نشانه‌ای از این‌که قصد تنبیه او را داشته باشم، دیده می‌شد.

به محض این‌که وارد دفترم شد نشان می‌داد پیوند عاطفی ما قوّت گرفته است. ایستادگی محکم من و نپذیرفتن رفتار مسئولیت‌گریزانۀ او، بی‌آن‌که خود او را پس زده باشم (که این خود با ادامۀ علاقۀ من به دیدار با او به رغم حرف‌هایش در بارۀ من، ثابت می‌شد) راه را باز کرده بود.

از دیدگاه واقعیت‌درمانی هر دو شرایط از یک آبشخور آب می‌خورند: او در ارضای مؤثر و مسئولانۀ نیازهایش ناتوان است و از این رنج می‌برد. چه از واقعیت بترسد (که به طور سنتی چنین کسی را روان‌آزرده) و چه واقعیت را انکار کند (که او را روان‌پریش می‌گویند) تفاوتی در زندگی‌اش نمی‌کند و درمان آن نیز فرقی ندارد. استدلال‌های مربوط به نامگذاری اختلالات هم به کسی کمکی نمی‌کند.

روان‌پزشکی سنتی زمان بسیار زیادی را برای گفتگو و استدلال برای تشخیص‌های گوناگون که در پایان مصاحبۀ مربوط به گذشتۀ بیمار به دست می‌آید صرف می‌کند؛ زمان‌هایی را که می‌تواند به بهترین وجه برای درمان مسئلۀ مسئولیت‌گریزی کنونی او صرف کند.

نه تنها آرُون از درمان سود فراوان برد بلکه من هم درس ارزشمندی آموخته بودم و آن این بود که «شکستن حریم آموخته‌ها و روش‌های سنتی، همان‌گونه که من انجام داده بودم، می‌تواند مفید باشد»

اکنون هزینۀ هر کودک در مدارس عمومی تقریباً سالی پنج‌هزار دلار است، و نگه‌داری یک کودک در کانون اصلاح و تربیت ونتورا ۴۵۰۰۰ دلار در سال هزینه برمی‌دارد. اگر بتوان ده درصد از حدود ۲۵۰۰ کودکی که تحت سرپرستی ادارۀ جوانان کالیفرنیا هستند، کاست. علاوه بر پیش‌گیری از بدبختی و مصیبت‌های انسانی، سالی ده میلیون دلار هم صرفه‌جویی می‌شود. با به کارگیری واقعیت‌درمانی در مدارس عمومی، می‌توان بهداشت روانی کودکان را زمانی که آمادگی بیش‌تری برای دریافت آموزش‌های مسئولیت‌پذیری دارند ارتقاء داد، و در جایی که احساس راحتی می‌کنند و کوشش‌هایشان طبیعی‌تر است راه زندگی بهتر را به آنان آموخت.

اکنون هزینۀ هر کودک در مدارس عمومی تقریباً سالی پنج‌هزار دلار است، و نگه‌داری یک کودک در کانون اصلاح و تربیت ونتورا ۴۵۰۰۰ دلار در سال هزینه برمی‌دارد. اگر بتوان ده درصد از حدود ۲۵۰۰ کودکی که تحت سرپرستی ادارۀ جوانان کالیفرنیا هستند، کاست. علاوه بر پیش‌گیری از بدبختی و مصیبت‌های انسانی، سالی ده میلیون دلار هم صرفه‌جویی می‌شود. با به کارگیری واقعیت‌درمانی در مدارس عمومی، می‌توان بهداشت روانی کودکان را زمانی که آمادگی بیش‌تری برای دریافت آموزش‌های مسئولیت‌پذیری دارند ارتقاء داد، و در جایی که احساس راحتی می‌کنند و کوشش‌هایشان طبیعی‌تر است راه زندگی بهتر را به آنان آموخت.