بریده‌هایی از کتاب نیمه پنهان پزشک

از دیدگاه ارنست بِکِر، بشر برای ازبین بردنِ حسِ مرگ چنان آن را انکار می‌کند که حتی متوجه نیست به این ترس هستی‌گرایانه واکنش نشان می‌دهد. اما در پزشکی، این لایهٔ انکار فقط به اندازه‌ای کنار زده شده است که به ما اجازه می‌دهد خودآگاهانه از آن آگاه باشیم.

پزشک‌بودن به این معناست که باید با این ترس زندگی کنیم و آن را در زندگی روزمره‌مان جای دهیم.

باور رایج بر این است که پزشکان بیشتر تمایل دارند دیگران و یا نظام پزشکی را مقصرِ اشتباهات خود بدانند. اما مجموعه گفتگوها عکس این مطلب را نشان داده است: پزشکان بیشتر خود را مقصر می‌دانند.

«آنچه بیش از درک بیماری مهم است، درک فردِ بیماری است که دچار بیماری شده است.»

حتی زمانی که فکر می‌کنید منطقی‌ترین تشخیص را انجام داده‌اید، ممکن است عامل دیگری در کمین باشد، یک بیماری وحشتناک.

متوجه شدم همه همین ترس را همیشه با خود همراه دارند؛ ترس از آسیب رساندن به بیماران، ترس از به‌قدر کافی خوب و شایسته نبودن. یکی از همکارانم با حالتی نیمه‌طنز این ترس را به این شکل جمع‌بندی کرد که «هر روز فرصت دوباره‌ای است برای اینکه جوازِ کارَت را از دست بدهی.»

«اغلب خطاهای پزشکی ناشی از اشتباهات فکری است که خود ناشی از احساسات درونی ماست، احساساتی که ما علناً آن را نمی‌پذیریم و اغلب به وجود آن‌ها پی‌نمی‌بریم یا آن را انکار می‌کنیم.»

به دانشجویان گفته می‌شود که احساسات بر قوهٔ تصمیم‌گیری و قضاوت فرد سایه می‌افکند. هر برنامهٔ آموزشی‌ای که در آن انترن‌ها «زیادی احساساتی» باشند، از دید رؤسای بیمارستان محکوم است.

«باشد که بیمار را همنوعی ببینم که درد می‌کشد و دیگر هیچ.»

استفادهٔ خودپسندانه و خودخواهانهٔ او از نظام پزشکی برای مسائل و مشکلات پیش‌پاافتاده و سطحی و سوءاستفادهٔ شرکت‌های داروسازی از این موضوع مرا منزجر می‌کرد.

انسان‌ها احتمالاً توانایی ذاتی برای همدلی با افراد به‌ظاهر متفاوت را دارند. بااین‌حال در این مسیر، ناخودآگاه یاد می‌گیریم با گروه خاصی از «دیگران» همدلی نکنیم.

انسان‌ها احتمالاً توانایی ذاتی برای همدلی با افراد به‌ظاهر متفاوت را دارند. بااین‌حال در این مسیر، ناخودآگاه یاد می‌گیریم با گروه خاصی از «دیگران» همدلی نکنیم.

مطالعات نشان داد متأسفانه دانشجویان پزشکی در دورهٔ دانشجویی حس همدلی خود را به میزان چشمگیری از دست می‌دهند.

پزشکان، در تمام سطوح، اغلب طنزِ تلخ را راهی برای زدودن استرس و تحمل وضعیت‌های غیرممکن و بغرنج می‌دانند.

پزشکان، در تمام سطوح، اغلب طنزِ تلخ را راهی برای زدودن استرس و تحمل وضعیت‌های غیرممکن و بغرنج می‌دانند.

ترس از اشتباه و آسیب‌رساندن به بیمار هرگز و حتی بعد از دهه‌ها کسب تجربه هم از بین نمی‌رود.

ترس از اشتباه و آسیب‌رساندن به بیمار هرگز و حتی بعد از دهه‌ها کسب تجربه هم از بین نمی‌رود.

ترس از اشتباه و آسیب‌رساندن به بیمار هرگز و حتی بعد از دهه‌ها کسب تجربه هم از بین نمی‌رود.

پرستاران پیش از این بارها شاهد چنین داستان‌هایی بودند، اما برای ایوا اولین‌بار بود. او تازه متوجه شده بود که نوزادان هم می‌میرند.

من در برابر خاطراتی که از او داشتم احساس تعهد می‌کردم، مسئولیت برای به‌یاد آوردن او، زیرا هیچ‌کس دیگری او را به یاد نمی‌آورد.

هیچ پزشکی وقتی درک درونی‌اش از خودش در معرض خطر باشد، به‌راحتی از خطایش نمی‌گوید.

فراهم کردن جوی که پزشک را برای اعتراف به خطای پزشکی خود آماده کند بسیار مهم و حیاتی است. شرمی که در پی خطا حاصل می‌شود، مانع تصحیح به‌موقع اشتباهات می‌شود. درست است که پزشکان رنج می‌برند، اما این بیماران فعلی و آینده‌اند که بیشترین آسیب را می‌بینند.

زمانی که پزشکان احساس می‌کنند قدرت آن را ندارد که به سطح کمالی برسند که خود و جامعه از آن‌ها انتظار دارند و زمانی که احساس می‌کنند پزشکی نیستند که در آغاز با تصور آن این کار را شروع کردند، اینجا است که دردِ دل‌زدگی رشد می‌کند و عمیق‌تر می‌شود.

پزشکانی که فرسودگی شغلی و خستگی احساسی دارند بیشتر مرتکب خطاهای پزشکی می‌شوند.

تنظیم کردن شرایط طوری‌که شکست در آن حتمی باشد، تقریباً توصیف دقیقی است برای اکثر کارکردهای دنیای پزشکیِ مدرن (یا عدم کارکرد آن) و اینکه چرا بسیاری پزشکان دچار احساس درماندگی و استیصال و درنهایت سرخوردگی می‌شوند.

بسیاری از پزشکان با حسِ دردناک نارضایتی و ناخشنودی زندگی می‌کنند که درنهایت نتایجش متوجه بیماران هم خواهد شد.

هنوز نمی‌دانستم چرا سال‌ها پیش وارد حوزهٔ پزشکی شده بودم، اما حالا می‌دانستم می‌خواهم در آن باقی بمانم.

هر نوبت نگران بودم که این آخرین خداحافظی‌مان باشد. حالا واقعاً به آن رسیده بودیم، آخرین خداحافظی.

تعاملات پزشک و بیمار اساساً یک ارتباط انسانی است و قطعاً احساسات بخشی از آن است.