بریده‌هایی از کتاب درباره عشق

رولان بارت، در سخن عاشق، می‌نویسد: «عاشق هیچ مجموعه نشانه‌های قطعی‌ای در اختیار ندارد» و «نتیجهٔ تلاش برای نوشتن از عشق صرفاً "آلودن" زبان است...» (ص ۹۹).

هیچ شادمانی‌ای عیناً شبیه شادمانی دیگر نیست مگر در منشأ خود. هر روز گلی تازه و بی‌همتا می‌شکفد.

برای افراد میان‌مایه، هیچ‌چیز نفرت‌انگیزتر از فهم و بینش والا نیست.

«مدام در هراسم مبادا در آن حال که گمان می‌کنم حقیقتی را بیان کرده‌ام، تنها آهی برآورده باشم.»

از کنار باغ انگلیسی زیبای مارکوییز زمپیری گذشتم، که بر دامنهٔ انتهایی تپه‌هایی پوشیده از درخت قرار دارد و بر فراز آن شهر بولونیا غنوده است و زیباترین مناظر لومباردی سرسبز و باشکوه، جانانه‌ترین سرزمین جهان، از آنجا پیداست.

پس از زمستانی طولانی، سرانجام طبیعت می‌خواست به بهاری تازه سلام گوید، اما از امروز صبح سرمایی دیررس طومار آن را درهم پیچید.

چشم‌اندازی زیبا و دلنواز از دریا را یافته‌ام. امروز صبح، این منظرهٔ درخشان و آرام نمودار شده بود و حتی به بیابان‌های بایری که از قلعه در مسیر خشکی دیده می‌شد تصویری جانانه بخشیده بود؛ و اقیانوس باشکوه که هزاران موج نقره‌ای حلقه در حلقه‌اش افکنده بودند، در آن‌سوی دیگر قلعه، با اقتداری مغرورانه و مهیب در حاشیهٔ افق امتداد یافته بود.