بریده‌هایی از کتاب عمل خلاقه

باور عمومی این است که زندگی یک سری تجربیات بیرونی است. ما باید یک زندگی خارق‌العادهٔ بیرونی داشته باشیم تا در نهایت چیزی برای ارائه بروز دهیم. تجربهٔ دنیای درونی ما معمولاً به‌طور کامل نادیده گرفته می‌شود.

هنر مواجهه است. کارش وسعت‌دادن به واقعیت تماشاگر است. به تماشاگر اجازه می‌دهد زندگی را از طریق پنجره‌ای متفاوت نگاه کنند، پنجره‌ای که امکان بالقوهٔ یک منظر تازه را دارد.

دخالت گاهی از صداهای درون خودتان می‌آید. آن‌هایی که توی سرتان هستند، زمزمه می‌کنند که شما به‌اندازهٔ کافی استعداد ندارید، ایده‌هایتان خوب نیست، هنر آن سرمایه‌گذاری ارزشمندی نیست که بخواهید وقتتان را صرفش کنید، آن‌طوری که باید نتیجه نمی‌گیرید و اگر چیزی که ساختید ناموفق باشد، شکست‌خورده محسوب می‌شوید. خیلی خوب است که آن صداها را ساکت کنید تا بتوانید صدای زنگِ ساعت کیهانی را بشنوید. این صدا به شما یادآوری می‌کند وقتش است. وقت این است که وارد شوید.

شما نمی‌توانید دو بار پایتان را در یک رود بگذارید؛ چراکه آن رود همیشه جریان دارد. همه‌چیز چنین است.

جذابیتِ هنر، همان انسانیتی است که در آن وجود دارد.

نقاشی فقط نقاشی است؛ مگر اینکه ما آن را قاب بزنیم و روی دیوار آویزان کنیم. آن‌وقت به آن می‌گوییم اثر هنری.

هنر گذرگاه ما به جهانی نادیدنی است.

جهان خِرَد ممکن است باریک و پر از بن‌بست باشد؛ در حالی که نگاه معنوی چیزی است بی‌حد و باعث می‌شود امکانات شگفت‌انگیزی برای شما ایجاد کند. جهانِ ندیدنی عاری از مرز است.

اگر ایده‌ای دارید که درباره‌اش هیجان‌زده‌اید و آن را وارد زندگی نمی‌کنید، اصلاً غیرمعمول نیست که ایدهٔ شما از زبانِ یک سازندهٔ دیگر بیرون بیاید. علت هم دزدیدن آن ایده توسط هنرمندی دیگر نیست. علت این است که وقت حضور آن ایده از راه رسیده است.

هدف ساخت اثر هنری نیست، هدف حضور در آن وضعیت شگفت‌انگیز است که باعث می‌شود هنر امری ناگزیر باشد.

بزرگی عالم به‌اندازهٔ بزرگی ادراک ماست.

هیچ راهی اشتباه نیست، فقط تنها راه، راه خودمان است.

عالم بیرونی که ادراکش می‌کنیم، آن‌طور نیست که ما خیال می‌کنیم؛ بلکه از یک سری واکنش‌های الکتریکی و شیمیایی درونی، دست به ساختِ یک واقعیت می‌زنیم.

افکار و عواطف و فرایندها و باورهای ناخودآگاهمان انرژی‌ای دارند که در کار پنهان است. این نیروی نادیدنی و اندازه‌گیری‌نشدنی به هر بخشی که باید، مغناطیس خود را می‌دهد. یک پروژهٔ کامل فقط از نیات و تجربیات ما که حولش قرار دارند، ساخته شده است. نیت را بردارید، آن‌وقت فقط یک پوستهٔ تزیینی باقی می‌ماند. با اینکه هنرمند شاید یک سری اهداف و انگیزه‌ها داشته باشد، تنها چیزی که وجود دارد، فقط یک نیت خاص است. این می‌شود اشارهٔ بزرگِ اثر هنری.

می‌توانیم درون خود را ساکت کنیم تا بتوانیم عوامل بیرونی را بیشتر ادراک کنیم یا بیرون را ساکت کنیم تا توجه خود را به اتفاقات درون جلب کنیم.

توانایی نگاه‌کردنِ عمیق ریشهٔ خلاقیت است، توانایی عبور از امر عادی و دنیوی و رسیدن به چیزی که شاید در موقعیت دیگر نامرئی باشد.

وضعیت رؤیا همان قدر واقعی یا غیرواقعی است که وضعیت بیداری.

وقتی اطرافیان آنچه را شما می‌بینید نمی‌بینند و آنچه را حس می‌کنید حس نمی‌کنند، این منجر به شکلی از انزوا می‌شود

اسکار وایلد می‌گوید بعضی چیزها آن‌قدر مهم‌اند که نباید جدی‌شان گرفت.

کار واقعی هنرمند شیوه‌ای است که برای هستی در این جهان انتخاب می‌کند.

چیزی معمولی اصلاً قابلیت تحت‌تأثیرقراردادن را ندارد. هدف این نیست که با محیط جور شویم. اگر هدفی باشد، آن هدف طنین تفاوت‌هاست. صحبت دربارهٔ چیزی است که جور نمی‌شود، خصوصیات خاصی که مخصوص نگاه ما به دنیاست. عوض اینکه بخواهیم شبیه دیگران باشیم، باید برای صدای خودمان ارزش قائل شویم: بال‌وپرش دهیم.

خلاقیت از جنبه‌های بنیادین انسان‌بودن است، حقی که از تولد با ماست، برای تمام ماست.

هرچه داده‌های خامِ بیشتری دریافت کنیم و کمتر شکلشان دهیم، به طبیعت نزدیک‌تر می‌شویم.

آنچه می‌سازیم، اجازه می‌دهد ذره‌ای از منظرهٔ درونی خود را بروز بدهیم، ذره‌ای از چیزی که فرای فهم ماست.

بزرگ‌کردن میدان دید اجازهٔ ایجاد لحظات بهتری برای توجه و تجمیع را می‌دهد و باعث ساختِ گنجینه‌ای از مصالحی برای برداشت‌های بعدتر می‌شود.

هوشیاری نیازمند ازنُوشدن مداوم است.

بی‌نهایت داده وجود دارد و ما پهنای باند محدودی برای دریافت آن‌ها داریم، شاید لازم باشد روی کیفیت قوه‌ای کار کنیم که کارش اجازهٔ ورود این داده‌هاست.

شما تنها کسی هستید که صدای خودتان را در اختیار دارد.

خوب است اگر قطعه‌ای را که رویش کار می‌کنیم، در حکم تجربه بدانیم، تجربه‌ای که نمی‌توانیم خروجی‌اش را پیش‌بینی کنیم.