کتاب کلاف پر گره

تجربه به من ثابت کرده که کم پیش می‌آد زندگی چیزی رو که آدم می‌خواد، همون موقع که می‌خواد بهش بده

نوع برخورد ما با چیزی که سرنوشت سر راهمون قرار می‌ده، نشون می‌ده چطور آدمی هستیم.

ساکت‌ترین آدم‌ها همیشه بزرگ‌ترین رازها را دارند.

استعداد فقط وقتی به درد می‌خورد که خوب از آن استفاده کنی.

برای آدم سخت است که بفهمد خودش چه‌جور آدمی است

چیز مسخره‌ایه این سرنوشت.

نوع برخورد ما با چیزی که سرنوشت سر راهمون قرار می‌ده، نشون می‌ده چطور آدمی هستیم.

«پدر و مادرها فقط خوشبختی بچه‌هاشونو می‌خوان. پس اگه تو خوشبخت باشی، توبی هم خوشبخت می‌شه.»

چیز مسخره‌ایه این سرنوشت. کدی سرش را از روی گل‌هایش بلند کرد. مرد چمدان را بلند کرد و ادامه داد: «هرچی بخواد سر راهت می‌گذاره. تجربه به من ثابت کرده که کم پیش می‌آد زندگی چیزی رو که آدم می‌خواد، همون موقع که می‌خواد بهش بده.»

«زندگی بزرگ‌ترین ماجراییه که برای آدم پیش می‌آد، قبول داری؟ آدم غیر از زنده بودن دیگه چی می‌خواد؟

وقتی ذهن قصه‌نویس آدم روشن است، دنیا می‌تواند جای بامزه و جالبی باشد

برای آدم سخت است که بفهمد خودش چه‌جور آدمی است،

تجربه به من ثابت کرده که کم پیش می‌آد زندگی چیزی رو که آدم می‌خواد، همون موقع که می‌خواد بهش بده

نوع برخورد ما با چیزی که سرنوشت سر راهمون قرار می‌ده، نشون می‌ده چطور آدمی هستیم.

نوع برخورد ما با چیزی که سرنوشت سر راهمون می‌گذاره، نشون می‌ده چه‌جور آدمی هستیم.»

مرد گفت: «فقط یادت باشه، نوع برخورد ما با چیزی که سرنوشت سر راهمون می‌گذاره، نشون می‌ده چه‌جور آدمی هستیم.»

کم پیش می‌آد زندگی چیزی رو که آدم می‌خواد، همون موقع که می‌خواد بهش بده.

«زندگی بزرگ‌ترین ماجراییه که برای آدم پیش می‌آد، قبول داری؟ آدم غیر از زنده بودن دیگه چی می‌خواد؟»

تلاش برای خوب بودن، همیشه به این معنی نیست که اتفاقاتی خوب برای آدم می‌افتد، اما شاید معنایش این باشد که بقیه سعی می‌کنند اوضاع بر وفق مراد آدم پیش برود.

چون کیک بخشی از هر ماجرای دلچسب بود.

هرچی بخواد سر راهت می‌گذاره. تجربه به من ثابت کرده که کم پیش می‌آد زندگی چیزی رو که آدم می‌خواد، همون موقع که می‌خواد بهش بده.

«فقط یادت باشه، نوع برخورد ما با چیزی که سرنوشت سر راهمون می‌گذاره، نشون می‌ده چه‌جور آدمی هستیم.»

«فقط یادت باشه، نوع برخورد ما با چیزی که سرنوشت سر راهمون می‌گذاره، نشون می‌ده چه‌جور آدمی هستیم.»

زین سرخر بزرگی بود که به نظر هیچ‌کس درباره‌ی خودش اهمیتی نمی‌داد. شاید اگر او هم کمی شبیه زین بود، عذاب نمی‌کشید. در آن صورت به تمام دنیا تف می‌کرد: چنان تفی که . بفهمند چه مزه‌ای دارد.

مری‌گلد فکر کرد که خوش‌به‌حال بچه‌هایی که برادرهای بزرگ مهربان، یا حتی دلسوز دارند

کتاب خواندن به آدم کمک می‌کند که مشکلاتش را فراموش کند.