کتاب پرسش های بزرگ زندگی

تنها رابطهٔ واقعی و ابدی شما با خودتان است. زندگی‌اش کنید. دوستش بدارید. برای آن ارزش قائل شوید. ارزشش را دارد.

خودشیفته، حباب کوچکی بیش نیست. یک خودشیفته نیاز سیری‌ناپذیری به تحسین و احساس آماسیده‌ای از خودبزرگ‌بینی دارد.

هر کسی را که در زندگی‌مان ملاقات می‌کنیم در سفر فردی خود است. ما خیلی ساده از مسیرها عبور می‌کنیم، بنابراین درمان تنهایی این نیست که کسی یا چیزی را پیدا کنید که شما را درگیر، شاد یا مشغول نگه دارد. بلکه این است که مرکز آگاهی خود را پیدا کنیم و بفهمیم که برای چشیدن خوشبختی پایدار، باید به درون برویم و زیبایی تنهایی را در آغوش بگیریم.

آگاهی شدید در تنهایی شدید چیزی کم از شادکامی بی‌کران ندارد. در تنهایی معمولی، شما به‌سادگی با افکار و احساسات خود سرازیر می‌شوید که در صورت کنترل نکردن اغلب منفی هستند. در شکلی بکرتر از تنهایی، که من از آن به عنوان تنهایی ذهن یاد می‌کنم، شما از هر فکر کوچک، از هر لحظه‌ای که می‌گذرد آگاه هستید.

رنج اتفاقی نیست که برای ما می‌افتد، بلکه چگونگی نگاه ما به آن اتفاق است. رنج وضعیت واقعی نیست، بلکه تفسیر ما از آن است که بعد بر احساسات ما حاکم می‌شود. تفسیر را تغییر دهید، احساسات خود به خود تغییر می‌کنند

بیش‌تر کتاب‌های خودیاری می‌گویند که نبود اشتیاق در زندگی شما را تنها می‌کند. این‌که اگر احساس تنهایی می‌کنید، به احتمال زیاد دلیل قابل قبولی برای زندگی‌کردن یا ادامه دادن زندگی خود ندارید.

هر آن‌چه از دیگران می‌خواهید، یاد بگیرید که اول آن را به خودتان بدهید.

«این‌که در مورد خودم صحبت کنم کافی است. حالا بیایید حرف شما را در مورد من بشنویم.» این عبارت خلاصهٔ فردی خودشیفته است.

سخت است به کسی چیزی را بفهمانید وقتی نفعش در نفهمیدن است.»

تنهایی مانند آب از شکاف‌ها و روزنه‌ها به داخل نفوذ می‌کند ـ شکاف‌هایی در آگاهی ما و در درک ما از خود و دیدگاه ما به زندگی.

اگر می‌خواهید زندگی خود را تغییر دهید، داستان خود را تغییر دهید.

قول شاید مترادفی برای امید باشد، برای امیدهایی که عزیزان ما بر اساس کلماتی که بیان می‌کنیم، در خود حفظ می‌کنند.

اصطلاح خودشیفتگی از افسانهٔ نارسیسیس ریشه گرفته است. نارسیسیس که از خدای رودخانه و یک پری دریایی به دنیا آمد، جوانی بالابلند و خوش‌اندام و شکارچی‌ای حرفه‌ای بود. او به‌قدری شیفتهٔ زیبایی خود بود که حتی افرادی را که دوستش داشتند تحقیر می‌کرد، چون فکر می‌کرد کسی لیاقت دوست داشتن او را ندارد. نمسیس، الههٔ مجازات و انتقام الهی در اساطیر یونانی نارسیسیس را به برکه‌ای برد که در آن‌جا انعکاس تصویر خود را در آب دید و عاشق خودش شد. او میل به زندگی را از دست داد، زیرا فکر نمی‌کرد بتواند کسی را به خوبی بازتابی که در آب دید پیدا کند. او آن‌قدر به تصویر خود خیره شد تا این‌که مرد.

در زمان حال عاقلانه و آگاهانه عمل کنید. گذشته مرده است، چیز جدیدی برای شما ندارد. و آینده فقط حال فردا است. اکنون تنها لحظهٔ زنده است، تنها لحظهٔ واقعی که در آن زندگی به طور کامل جریان دارد.

باید بدانیم هر فردی در دنیا هدف خاص خود را در زندگی دارد، علاقه و دیدگاه خود را دارد و به فکر خودش است. هنگامی که بخواهید او را به موضوع مورد علاقهٔ خود علاقه‌مند کنید، آرامش او به هم می‌خورد. اگر بخواهید دیدگاه خود را به او تحمیل کنید، هر قدر هم به شما نزدیک و برای‌تان عزیز باشد، از آن خرسند نیست.

بزرگ‌ترین درس‌های زندگی از طریق افراد دردسرساز به ما داده می‌شود. ناملایمات ما را تقویت می‌کنند، چالش‌ها ما را مجبور می‌کنند خودمان را بهبود ببخشیم. تجربیات دردناک تقریباً همیشه دگرگون‌کننده هستند، زیرا می‌توانند بدترین یا بهترین‌ها را در ما به نمایش بگذارند. در هر صورت چیزهای بیش‌تری در مورد خود کشف می‌کنید.

شما همیشه انرژی و الهام خود را از هر کسی که محور زندگی‌تان است می‌گیرید. در عشق، شما تبدیل به کسی می‌شوید که دوستش دارید. اگر فردی مادی‌گرا باشد، خواهید دید به طور فزاینده‌ای مادی‌گرا می‌شوید. اگر فردی معنوی است، شما به فردی آرام‌تر تبدیل خواهید شد. اگر از نوع ناآرام یا خودشیفته باشد، خودتان احساس بی‌قراری و اضطراب خواهید کرد. اگر محور زندگی شما زیبایی، الوهیت، شفقت، خدا و امثال آن باشد، مظهر آن خواهید شد. با دقت انتخاب کنید.

مثبت‌ترین احساسات تنها بر اعتماد استوار است.

عذرخواهی بدون احساس پشیمانی عملی بیهوده است

مسأله به‌ندرت در مورد ماهیت مطلق خود از دست دادن یا بزرگی آن است و بیش‌تر این است که ما چه‌قدر قربانی شده‌ایم. یک حادثه غیرمنتظره و نامطلوب می‌تواند حتی خردمندترین افراد را کاملاً غافلگیر کند.

چیزی که به‌خصوص از منظر روان‌شناختی جالب است این است که ما به این داستان‌ها به مثابهٔ داستان نگاه نمی‌کنیم، بلکه آن‌ها را دلیل می‌بینیم. ما معتقدیم دلیل موجهی برای احساس غم یا ناراحتی داریم. شاید درست باشد، اما بیش‌تر ذهنی است. این‌ها دلایل نیستند، بلکه داستان‌هایی هستند که برای خودمان تعریف می‌کنیم.

ما یک تکه گل نیستیم که نیاز به قالب‌گیری داشته باشد یا سنگی که نیاز به مجسمه‌سازی داشته باشد. شاید ما فقط هدیه‌ای از کیهان هستیم، دانهٔ کوچکی که منتظر جوانه زدن است. شاید شما فقط به کمی پرورش، کمی مراقبت نیاز دارید و نخست به عنوان نهالی لطیف ظاهر می‌شوید و بعد درختی غول‌پیکر مملو از میوه‌های عشق و مهربانی. از این‌گذشته همه چیز از قبل در شما وجود دارد، فقط منتظر کشف شدن هستید.