زوجها معمولاً بر خشنود کردن یکدیگر تمرکز نمیکنند، بلکه فقط به دنبال آن هستند که همسرشان آنها را خشنود و راضی کند و حتا گاهی این را مسئولیت طرف مقابل میدانند که «باید» در خدمت نیازها و خواستههای او باشد. بیشتر ما میکوشیم یکدیگر را کنترل کنیم، به انجام کاری واداریم، تحقیر نماییم و در او احساس شرم و گناهکاری ایجاد کنیم و بالاخره با هر آنچه در توانمان است بکوشیم در زندگی مشترک به «خواستههای» خود برسیم. ما به طور دقیق و مشخص میدانیم که همسرمان باید برای بهبود زندگی مشترکمان چه کارهایی انجام دهد، ولی از این نکتهٔ مهم غفلت میکنیم که ما نیز وظایفی در قبال او داریم و اگر قرار است بهبودی حاصل شود، ما نیز باید «تغییر» کنیم.