کتاب هرگز رهایم مکن

اولین باری که با چشمان آن شخص به خودتان می‌نگرید، لحظه سرد و یخی است. مثل گذشتن از مقابل آینه‌ای است که هر روز از مقابلش می‌گذرید، و ناگهان تصویر دیگری از شما بازمی‌تاباند، تصویری ناراحت‌کننده و عجیب.

خاطره‌ها، حتی ارزشمندترین خاطره‌ها، به سرعت از ذهن انسان محو می‌شوند،

تصور می‌کنم در کل در آن روزها من هرگز ارزش تلاش روت را نمی‌فهمیدم؛ تلاش برای به پیش رفتن، بزرگ شدن و پشت سر گذاشتن هیلشم

یه دختربچه رو دیدم، که چشماش رو سفت بسته بود، و جهان مهربون و قدیمی رو تنگ در آغوش کشیده بود، جهانی رو که ته قلبش می‌دونست باقی موندنی نیست

ته دلمان چیزی فرو ریخت، آرزویی کهنه برای باورکردن دوباره چیزی که زمانی درِ قلبمان به رویش بسته بود.

اما این بار چیز دیگری هم بود، چیزی فوق‌العاده در نگاهش بود که من به عمقش راهی نداشتم.

باید قبول کنین که رسم عالم گاهی هم این طوری است.