ما انسانها به هرچه میخواهیم، آنقدر اصرار میورزیم که وقتی نمیخواهیم، آن اصرار جزئی از وجودمان میشود. کسی را که میمیرد، آنقدر زنده نگه میداریم که مردهاش همیشه با ماست. ما بهکل گذشتن از چیزهایی که از ما میگذرند را دیر یاد میگیریم. آنقدر میمانیم که رفتن غیرممکن شود و آنقدر به رفتن فکر میکنیم که ماندنمان چیزی جز عذاب نیست.